Kastamonu’dan bir mektup aldım. Güzel bir mektup. Altındaki imza bir kadın ismi: Gülgûn Kurtoğlu. Bu daha güzel. Okuyucum, benim «Gecekondu San’at» isimli fıkram üstünde konuşuyor. Bu mektupta, kalemlerimizi beyaz kâğıda değmeden, hürmetle durduracak güzel bir hakikat var: İstanbul - Ankara gibi Üniversiteler şehri, büyük fikir ve sanat merkezlerinden uzak vatan köşelerinde bile, yazılarımız üstünde anlayışla konuşacak bir mümtaz insanlar nesli yetişmiştir. Onları, Gülgûn Kurtoğlu’nun şahsında en bahtiyar saygımızla selâmlarız. Muhterem okuyucum, galiba iki ana düşüncede yanılıyor: 1 - Orhan Veli realist şairdir. Bu zor yaşanılan dünyada elbet Nedim gibi kahkahalar atamaz! 2 - Her yeni, eskinin hücumuna uğramıştır. Cevap vereyim: 1 - Bizim eski şiirimiz de baştan başa kahkaha değildir. Fuzulî, galiba gülümsemez bile! Eğer şiirde realizm "Süleyman Efendi" merhumun "Nâsır"ından bahsetmek olsaydı: " Köpek, sen benden âlâsın ki kürkün eskimek bilmez! " m ısraı...

Kâriin [1]  bu kitapta okuyacağı  “Bir Günün Sonunda Arzu”  isimli manzume ilk intişar [2]  ettiği zaman, mânâsı bazılarınca lüzumundan fazla muğlâk telakki [3]  edilmiş ve o münasebetle  şiirde  “mânâ”  ve  “vuzûh [4] ”  hakkında hayli şeyler söylenmiş ve yazılmıştı. Bu dakikada bunların hiçbirini hatırlamıyoruz. Nasıl hatırlayabilelim ki söylenen ve yazılanların bir kısmı şetm [5]  ve tahkîr [6]  ve bir kısmı da yevmî [7]  gazete hezliyyâtı [8]  nev’inden şeylerdi. Düşünüş ayrılığından dolayı hakaret, öteden beri bizde kullanılan aşınmış bir silâhtır ki, şerefsiz bir mirâs halinde, aynı cinsten kalem sahipleri arasında batından [9]  batına intikal [10]  eder. Onun için hiçbir edebî nesil, bu tarz münakaşaları tanımamış olmakla iftihar edemez. Hele ilim ve edeb sahalarında nekre [11]  ve maskara, gâh âlim, gâh münekkid, gâh sanatkâr kılığında merkebini serbestçe koşturabildiğinden beri, fikir alışveriş...