Böyle midir sizin elin töresi Hele bir yol safa geldin desene Geçer bu güzellik sana da kalmaz Hele bir yol safa geldin, desene Öl dediğin yerde ölürüm derdin Kal dediğin yerde kalırım derdin Her derdine derman olurum derdin Hele bir yol safa geldin desene Sarardı gül benzim ayvaya döndü Hakk'ı söyledikçe müşkülüm kandı Ayrılık ateşi sinemi deldi Hele bir yol safa geldin desene Yatarım Muhammed, kalkarım Ali Gittiğimiz on'ki İmam yolu Pirim Hünkâr Hacı Bektaş Veli Hele bir yol safa geldin desene Kırmızı gülleri solmaz mı sandın Pir Sultan Abdal'ı gelmez mi sandın Bir safa geldin de denmez mi sandın Hele bir yol safa geldin desene

“Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?” (Kur’an, Zümer, 9) Olmaz ya... Tabî’î... Biri insan, biri hayvan! Öyleyse, “cehâlet” denilen yüz karasından, Kurtulmaya azmetmeli baştan başa millet. Kâfi mi değil, yoksa bu son ders-i felâket? Son ders-i felâket neye mâl oldu? Düşünsen: Beynin eriyip yaş gibi damlardı gözünden! “Son ders-i felâket” ne demektir? Şu demektir: Gelmezse eğer kendine millet, gidecektir! Zîrâ, yeni bir sadmeye artık dayanılmaz; Zîrâ, bu sefer uyku ölümdür: Uyanılmaz! Coşkun, koca bir sel gibi, dâim beşeriyyet, Müstakbele koşmakta verip seyrine şiddet. Dağlar, uçurumlar ona yol vermemek ister... Lâkin, o, ne yüksek, ne de alçak demez örter! Akvâm o büyük nehre katılmış birer ırmak... Elbet katılır... Hangisi ister geri kalmak? Bizler ki bu müdhiş, bu muazzam cereyanla Uğraşmadayız... Bak, ne kadar çılgınız, anla! Uğraş bakalım, yoksa işin, hey gidi şaşkın! Kurşun gibi sür’atli, denizler gibi taşkın, Bir çağlayanın menba’-ı dehhâşına doğru Tırmanmaya benzer, yüzerek, ...

Karşıdan gelen piyade Bizim eller yerinde mi? Etekleri çemen olmuş Karlı dağlar yerinde mi? Çamlıbel' in koyağında Sular akar ayağında Şirin Döne yanağında Siyah benler yerinde mi? Köroğlu der öğündüğüm Taşlar alıp döğündüğüm Arka verip sığındığım Koca çamlar yerinde mi?

Bir ney düşer elden, yine bir neyzen ölür; Dünyâyı unutmuş gibi keyfinden ölür…  Hür aşkını, hür rûhunu, hür göğsünden  Bir cezbede nısfıyye üflerken ölür…

Muallâ dûd-mân-ı evliyâdır matbah-ı Monlâ Dil ü câne ocaI-ı kimyâdır mâtbâh-ı Monlâ Çerâğ-ı pür-ziyâsı sırr-ı âteş-bâzdan yanmış Bütün pervânegân-ı aşka câdır matbah-ı Monlâ Anâ rûh-sûdedir âteş-perestân-ı mâhâbbet hep Semender-hâne-i mihr-ü vefâdır matbah-ı Monlâ Çekilmişdir simât-ı nî’met-i elvân-ı âfâka Halîl-i aşka gülzâr-ı safâdır matbah-ı Monlâ Semâ’-ı dest-efşânı sanırsın nev-niyâzanın Matâr-ı tâirân-ı kibriyâdır matbah-ı Monlâ Yeter fakr ehline yüzler karası mâye-i râhmet Makâm-ı hıdmet-i Âl-i Âbâdır matbah-ı Monlâ Alır ehl-i velâyet kısmetin bir bir o dergehden Kerâmet kânıdır kenz-i Hudâdır matbah-ı Monlâ Nihâyet ibtidâya ric’at olmuş seyyidül kavme Bakılsa zîr-i hatt-ı istivâdır matbah-ı Monlâ Havâlanmâ sakın âvâre gezme aşiyân-gir ol Kebûter-hâne-i sıdk u safâdır matbah-ı Monlâ Giren müştâkdır ol dûd-mâne girmeyen müştâk Misâl-i Kâ’be bir hayret-fezâdır matbah-ı Monlâ Tecerrüd-pîşe derd-endişe lâzımdır taleb-kârî Aceb germ-âbe-i ibret–nümâdır matbah-ı Monlâ Yâraşmışdır gürû...

Kırgız dil biliminin kurucularından, şair ve eğitimci Kasım Tınıstan Uulu doğumunun 125'inci yılında anıldı. Kırgız dil biliminin kurucularından, şair ve eğitimci Kasım Tınıstan Uulu'nun doğumunun 125'inci yılı dolayısıyla Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı TÜRKSOY Genel Sekreterliğinde uluslararası anma programı düzenlendi. TÜRKSOY ev sahipliğinde gerçekleştirilen "Türkistan’ın Fikrî Uyanışı ve Hürriyet Mücadelesi: Kasım Tınıstan Uulu Uluslararası Anma ve Bilimsel Değerlendirme Programı", "Bakü Türkoloji Kurultayı Katılımcıları ve Türkistan Aydınları Resim Sergisi"nin açılışı ve tanıtım filminin gösterimiyle başladı.  Etkinliğe; TÜRKSOY Genel Sekreter Yardımcısı Sayit Yusuf, Kırgız Cumhuriyeti Parlamentosu Milletvekili Bolot Sagınaev, MHP Genel Başkan Yardımcısı ve Samsun Milletvekili Prof. Dr. İlyas Topsakal, Kırgız Cumhuriyeti TÜRKSOY Temsilcisi Marat Tagaev, Avrasya Yazarlar Birliği Başkanı Dr. Ufuk Tuzman ile Dr. Öğr. Üyesi İbrahim Atabey katıldı. ...

  Manzara Karanlıklar, bulutlar, işte mahşer mahşer olmuştur, Durur, tekbir alır dağlar, döner göklerde kartallar; Gönüller hep boşalmıştır ve gözler kanla dolmuştur, Siyah bir zakkum açmış bir zamanlar yemyeşil dallar... Destan Nerden baksak görünen bir dağıydın vatanın, Ne zaman seslensek, sen bize çağlar gelirdin... Ne destanlar söylerdin, ne coşkun bir nehirdin, Bir yalın kılıcıydın Türk denen kahramanın, Yurdu kuşatan dağlar alnında çelengindir... Altında bir küheylân gibi şahlanan dağlar, Gölgesi ta göklere vuran askerlerindir; Topların konuştuğu yalnız zaferlerindir, Söyler gezer yankılar adını diyar diyar, Adın tarihi döğen bir umman, bir engindir... Serhatlerde açtığın bayraklar bizim için Öpüp kokladığımız şen gaza gülleridir, Savaş, baba mirası, atalar hüneridir, Bastığımız her toprak şan saklar bizim için, Ruhumuzda her köşe hatıranla zengindir... Atlar şahlanmalıdır, yaslar saklanmalıdır, Sesime ses katmalı seller coşkunluğundan, Gökler haber alsın bir kahr...

Ey sanki alev saçlı zafer küheylaniyle Kurtardığın vatanda en yüce şehsüvarsın, Bir şimşek çağlayanı haliyle Türk kanıyle Aldığı şâna lâyık tarihde bir sen varsın. Erişmez vasfına hiçbir rebabın sesi Sen yükseksin ilhamın yıldızlı göklerinden, Dehâdan kanatlanan kılıcının şulesi Ebediyette olmuş bir murassa kasiden, Kızıl gökte parlayan Ay-yıldız'ın nurusun. Sen en büyük milletin, Türklüğün gururusun Bu yurdun timsalisin bugün bütün cihanda Gözler, gönüller senin, senin şeref de şan da!

Nazlarda dilek vardı, edâlarda sihir;  Sevdim seni her şeyinle ey Eskişehir...  Gül gibi tüten akşamla ne şâhâneydi  Ufkunda duman dağları, koynunda nehir!  

  Bir şiire takılmışım, peşi sıra sürükleniyorum. Gönlüm ve kafam, saç tellerimin en ucundan, ayak parmaklarımda biten bütün kılcal damarlarıma kadar bir tek hücremi atlamaksızın, o şiirin büyüleyici etkisiyle sarmaş dolaş. Dopdoluyum. Bıraksalar, taşacağım. Bu şiire, nerede, nasıl takıldım, bilmiyorum.

Gurbette sahipsiz bir yolcu gibi Gideni götürür yollar affetmez Takvimden dökülen bir yaprak gibi Düşeni götürür yıllar affetmez Yoluna halılar serilir sanma Uğrunda ömürler verilir sanma Değerin kıymetin bilinir sanma Düşeni götürür kullar affetmez Öyle bir dünya bu vefadan yoksun İsterse kainat servetin olsun Düştüğün yerlerde sen artık yoksun Düşeni götürür hayat affetmez...

Ketaman bu yerden boş olib, Mecnunni siylagan saroga. Ketaman közimga yoş olib, Yulduzlar vatanı samoga. Bölmasa, harsangga boğlanib, Çökaman tubi yöq ummonga Yoki kökkaptarga aylanib, Uçaman Köhi Qof tomonga. Döst tutib tongdagi şabnamni, Söng singib ketaman tuproqqa Ketaman yiğlatib onamni, “Borsa kelmas”dan ham yiroqqa. Ketaman, baribir ketaman, Şu mening eng sönggi qarorim. Suymasang suykalib netaman?! Alvido, suyukli dildorim. 1994

Ne hoş, ey güzel Tanrım, ne hoş Mavilerde sefer etmek! Bir sahilden çözülüp gitmek Düşünceler gibi başıboş. Açsam rüzgara yelkenimi; Dolaşsam ben de deniz deniz Ve bir sabah vakti, kimsesiz Bir limanda bulsam kendimi. Bir limanda, büyük ve beyaz... Mercan adalarda bir liman.. Beyaz bulutların ardından Gelse altın ışıklı bir yaz. Doldursa içimi orada Baygın kokusu iğdelerin. Bilmese tadını kederin Bu her alemden uzak ada. Konsa rüya dolu köşkümün Çiçekli dalına serçeler. Renklerle çözülse geceler, Nar bahçelerinde geçse gün. Her gün aheste mavnaların Görsem açıktan geçişini Ve her akşam dizilişini Ufukta mermer adaların. Ne hoş. ey Tanrım, ne hoş, İller, göller, kıtalar aşmak. Ne hoş deniz deniz dolaşmak Düşünceler gibi başıboş. Versem kendimi bütün bütün Bir yelkenli olup engine; Kansam bir an güzelliğine Kuşlar gibi serseri ömrün.

Âşıka ta'n etmek olmaz mübtelâdır n'eylesin Âdeme mihr ü mahabbet bir belâdır n'eylesin Gönlü dilberden kesilmezse acep mi âşıkın Gamzesiyle tâ ezelden âşinâdır n'eylesin N'ola ta'yin etse zabt-ı mülk-i hüsnü gamzeye Zülfü bir âşüfte-i ser-der-hevâdır n'eylesin Zülfüne kalsa perîşân eylemezdi dilleri Anı da tahrîk eden bâd-ı sabâdır n'eylesin N'ola olsa muztarib hâl-i dil-i uşşâkdan Sînesi âyîne-i âlem-nümâdır n'eylesin Olmasa Nef'î n'ola dil-beste zülf-i dilbere Tab'-ı şûhu dâma düşmez bir Hümâdır n'eylesin

Hicran destanını kendinden oku, Mecnun'dan duyup da rivayet etme. Aşkın Leyla'sını gördünse söyle. Söz temsili bulup hikayet etme. Yüz bin Leyla doğar alemde her gün, Senin aradığın zevk, sefa düğün. Tutacağın işi önceden düşün; Daha ilk adımda nedamet etme. Sevdanın oduna pek güvenilmez, Tutuşurşan eğer kolay sönülmez. Bu yolun hükmüdür geri dönülmez, Canına kıymazsan seyahat etme. İyi bak kabına, olmasın delik, Boşuna taşırsın,gider gündelik. Anında olmalı, ettiğin iyilik, Alem duysun diye, inayet etme. Kabe'den maksadın varmaktır yâre Kör gibi tapınma, kara duvara, Hızır'ı ararsan kendinde ara, Bulamadım gibi rezalet etme Muhabbet herkesin aklını çelmez, Gönül viranesi kolay düzelmez. Alemden çekinme bir zarar gelmez, Sen kendi kendine hıyanet etme. Şen şatır gönlüne hicran dolmasın, Gençliğin gülşeni gamla solmasın. Neyzen gibi aklın yarda olmasın, Özründen çok büyük kabahat etme.

   Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:    Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi    Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten    Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği    İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne    Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa    Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır    Kopmaz kökler salmaktır oraya    Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını    Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin    Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara    Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin    İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine    Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına    İnsan balıklama dalmalı içine hayatın    Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına    Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar    Bütün kita...

Eserin Adı: Sergüzeşt Yazarı: Samipaşazade Sezâi Yayınevi: Bilgeoğuz Yayınları Basım Yeri ve Yılı: İstanbul, 2022 Eserin Konusu: Evinden kaçırılan ve esir pazarlarında satılan küçük bir kızın başından gecen acıklı olaylar anlatılmıştır. Kızın başından gecenler oldukça acıdır. Uzun bir süre köle (cariye) hayatı yaşamıştır. Eserin Özeti: Evinden kaçırılıp bir gemi ile yurdundan uzaklaşan küçük kız, onun gibi başka bir esir kız ile birlikte bilmediği bir yere getirilmiştir. Bu kızı bundan sonra birçok sürprizler beklemektedir. İlk olarak kız (henüz bir adı da yoktur), yaşlı fakat zengin bir kadını yanına ona hizmet etmesi amacıyla satılmıştır.  Küçük kız burada tam bir esaret hayatı yaşamaktadır. Sürekli olarak buradan nasıl kurtulabileceğinin planlarını yapmaktadır. Bu evin hanımının yanı sıra hanıma hizmet etmekte olan başka bir kadın da kıza baskı yapmaktadır. Bu durum kızı yıpratmakta, zaten bir umudu olmayan yaşamdan onu iyice somutlamaktadır. Bir gün kız bu evden kaçmayı iyece k...

Derd-i firakın ile düşeli sevdâ-yı meye Müptelâyım, deliyim, düşmüşüm esrâr-ı neye Feleğin kahpe başında paralansın parası Ben güzel sevmeye geldim, değil ekmek yemeye

Meni men istagan o’z suhbatig’a arjumand etmas,  Meni istar kishining suhbatin ko’nglim pisand etmas. Ne bahra topqomen andinki, mendin istagay bahra,  Chu ulkim bahrai andin tilarmen bahramand etmas. Netay huru pari bazminki, qatlim yo hayotimg’a  Ayon ul zahr chashm aylab nixon, bu no’shxand etmas. Kerakmas oy ila kun shaklikim, husnu malohatdin,  Ichim ul chok- chok etmas, tanim ul band- band etmas. Kerak o’z chobuki majnunvashi qotil shiorimkim,  Buzug’ ko’nglimdin o’zga yerga javloni samand etmas. Ko’ngul uz charx zolidin, firibin yemakim, oxir  Ajal sarrishtasidin o’zga bo’ynung’a kamand etmas. Ul oy o’tlug’ yuzun ochsa, Navoiy tegmasun deb ko’z,  Muhabbat tuxmidin o’zga ul o’t uzra sipand etmas. Navoiyning uslubi va she'rlash xususiyatlari bu g'azalda ham ko'rinadi. She'rdagi bosh qator "Meni men istagan o'z suhbatig'a arjumand etmas" deb boshlanadi, bu esa "Meni kim istagan so'zlar bilan muntazam so'hbat etishga izin bermaydi"...

Ey peri cihana sen gibi dilber Ne geldi ne gelir ne gelse gerek La'lin gibi Lokman tiryak-ı ekber Ne buldu ne bulur ne bulsa gerek Cefaya başladı kadd-i mevzunum Ta arşa dek çıktı ah-ı derunum Böyle giderse bu çeşm-i pürhunum Ne güldü ne güler ne gülse gerek Ey alem-i hüsnün sahip-kıranı Öldür kelp rakibi verme emanı Öldürmezsen kendi elinle anı Ne öldü ne ölür ne ölse gerek Bunca dem akarken gözümden yaşlar Vaad etmiş iken silmeğe dilber Ahdine durmadı ol peri-peyker Ne sildi ne siler ne silse gerek Gevheri güzeller gitti yabana Lale gibi çıktı ol mah meydana Bu cihana benim gibi merdane Ne geldi ne gelir ne gelse gerek

Bir eski dost gibi hatırla beni Bir selam ver yeter zahmet olmazsa Unutmuş olsan da eski günleri Adımı an yeter zahmet olmazsa... Uğrunda harcadım unutlarımı Ne yazık bilmedin duygularımı Yırtmadınsa eğer mektuplarımı Yeniden aç oku zahmet olmazsa Hala duruyorsa eski resimler Arada bir göz at zahmet olmazsa Anlardın kalbimi bir gelse dile Senin mirasındır çektiğim çile Sen beni ben gibi sevmesen bile Aşkımı bil yeter zahmet olmazsa....

İy beni 'ayıblayan gel beni 'ışkdan kurtar Ger elünden gelmezse söyleme fâsid haber 'Âşıklarun ahvâli ma'şûk katında biter Sözün var ana söyle benüm elümde ne var Dost yüzinden nikâbı her kim giderdiyise Hicâb kalmadı ana ayruk ne hayr u ne şer Hîç kimesne kendüden hâlden hâle gelmed 'Âşıklarun cânına ma'şûka urur minkâr Kim ki 'ışk kadehinden bir zerre içdiyise Ana ne 'akl u ne us ne esrük ü ne humâr Tek ben degilem 'âşık ol ma'şûk nazarında 'Işk yolına cân fidî benüm gibi sâd-hezâr 'Âşıklarun hâlini 'âşık olanlar bilür 'Işk bir gizlü haznedür gizlü gerekdür esrâr Korkaram söylemege şerî'at edebinden Yohsa eydeydüm sana dahı ayruksı haber Kim vire bu dilile ol ma'şûkadan haber Meger ol kimseler kim cân içinde cânı var Yûnus ölürse ne gam 'ışk içinde kardaşlar 'Işk yolına uyagan ma'şûk burcında togar

Usmon Azimga Ey böğzimni yoqqan aççiq böz, ey sen ruhi ravonim körki – gulxanlarda yongan turkiy söz, gulxanlarda yonmagan turkiy! Ey toşlarni sayratgan kalom, ey boşimni omon tutgan börk, ey sen… meni keçir, vassalom, keçir deyman, Hazrat Abutturk! Gunohkorman qoşingda butkul, gumrohmanu osiyman, tamom… keçir deyman, aybimdan ötgil, olma deyman faqat intiqom! Şu daştlarda kezdim ming yillar, şu oftobda ösdim, isindim, şu köksimga botdi sohillar, şu qirlarda yuksaldim, indim. Şu soylarga tökildi ohim, şu boğlarda pindiq otdi baxt, qahqahamdan ungan oğoçim, faryodimdan tökilgan daraxt… Men barini kuyladim jöşib, kuylarimdan daştlarim qondi, men kuylagan u dilbar qöşiq istilolar ötida yondi. Yondi bari jizğanak bölib, yondi bari kökka urib boş, kul şaklida topdilar ölim… vafo qildi menga faqat toş! Şu toş qoldi sendan esdalik – toş şaklida qotgan turkiy dil! Kim bevafo kelgan mençalik?! Kim mençalik noraso öğil?! Men bilmasman kuylarim naqşi runiymidi, oromiymidi, jilvalari, nuri, duraxş...