Meni men istagan o’z suhbatig’a arjumand etmas,  Meni istar kishining suhbatin ko’nglim pisand etmas. Ne bahra topqomen andinki, mendin istagay bahra,  Chu ulkim bahrai andin tilarmen bahramand etmas. Netay huru pari bazminki, qatlim yo hayotimg’a  Ayon ul zahr chashm aylab nixon, bu no’shxand etmas. Kerakmas oy ila kun shaklikim, husnu malohatdin,  Ichim ul chok- chok etmas, tanim ul band- band etmas. Kerak o’z chobuki majnunvashi qotil shiorimkim,  Buzug’ ko’nglimdin o’zga yerga javloni samand etmas. Ko’ngul uz charx zolidin, firibin yemakim, oxir  Ajal sarrishtasidin o’zga bo’ynung’a kamand etmas. Ul oy o’tlug’ yuzun ochsa, Navoiy tegmasun deb ko’z,  Muhabbat tuxmidin o’zga ul o’t uzra sipand etmas. Navoiyning uslubi va she'rlash xususiyatlari bu g'azalda ham ko'rinadi. She'rdagi bosh qator "Meni men istagan o'z suhbatig'a arjumand etmas" deb boshlanadi, bu esa "Meni kim istagan so'zlar bilan muntazam so'hbat etishga izin bermaydi"...

Erzurumlu gelin düştü aklıma Çıkıp yollarıma bakanım oy oy Gözü sürme bilmez eller kınalı Üstünde şimşekler çakanım oy oy

  İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya. Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak; Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak. Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir; Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir. Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat; Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat! Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne, Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine; Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için. Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin? Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur, Sırtına Sakaryanın, Türk tarihi vurulur. Eyvah, eyvah, Sakaryam, sana mı düştü bu yük? Bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük!.. Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya! Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya? İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal. Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal, Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan; Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan. Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu...

Yolda beyazlar allar Kınalıdır ak eller Hanımlar mendil sallar Beyler omuz omuza. Burası Anadolu Dağlar omuz omuza Gidenler toprak oldu Sağlar omuz omuza.

Bütün zevklerini tattım hayatın;  İçkiler tortulu, meyveler buruk;  Bir tat var içimde acıya yakın.  Beden zevklerinden kalan : Yorgunluk...  Nedir düşünceyi tutan havada?  Vücudu toprağa çeken ağırlık?  Bir sonsuz denizde bir küçük ada,  Yelkenler yırtılmış, kürekler kırık.

Ordumuz etti yemin, titredi hak-i zemin Milleti etti emin, açıldı râh-i nevin      Sancağımız şanımız, yüce Türk ünvanımız      Vatan bizim canımız, feda olsun kanımız Terk-i arâm eyledik, neşr-i meram eyledik Cehd-i ikdâm eyledik, Hakk'a kıyâm eyledik      Sancağımız şanımız, yüce Türk ünvanımız      Vatan bizim canımız, feda olsun kanımız Şanlı Türk ahfadıyız, biz vatan evlâdıyız Milletin efradıyız, hürriyet eşhadıyız      Sancağımız şanımız, yüce Türk ünvanımız      Vatan bizim canımız, feda olsun kanımız Tarihleri dolduran, dünyaya karşı duran Düşmanları yıldıran, şanlı Türk ünvanımız      Sancağımız şanımız, yüce Türk ünvanımız      Vatan bizim canımız, feda olsun kanımız

İşçi qız, toхuduğun o divar хalısında Hеyran oldum ürəкdən işlədiyin sənətə, Bir gözəlliк əsəri vеrdin bəşəriyyətə. Böyüкlüyün çoхuna məchul iкən əvvəllər, Vurduğun naхışların, qız, ən bahalısında Mеydana çıхdı bu gün səndəкi böyüк hünər. Qabarlanan o incə, o naziк barmaqların Birinin təəssüflə cəlb еtsə nəzərini, Alqışlar tutacaqdır o baхışın yеrini. İnan кi, qonaqların önünə çıхsa yarın, Хalında rəngi-ruhu solmayan o ulduzlar, Həm sənin, həm ölкənin göylərini yaldızlar. Sən еy Şərqin əməкçi qızı, çırpın, qanadlan! Bürüyəcəк şöhrətin bu sənət mеydanını, Ola bilməz çəкdiyin zəhməti gözdən salan. Birsən sənət yolunda candan кеçən ərlərlə, Mеydana buraхdığın böylə şah əsərlərlə Ucaldırsan ölкəmin şöhrətini, şanını.

Жалаң эле сен жөнүндө ыр жазып, Жан адамга сездирбестен сыр катып. Сени ойлоп кыштын узак түнү өттү, Сени ойлоп жайда кыска таң атып. Салыштырып сага жайдын ак таңын, Сагынамын күндүн ысык аптабын. Саамай чачым агаргыча күтөйүн, Жарык берчи, болуп күйгөн ак шамым. Жол көрсөтчү, үмүтүмдү улачы, Жол улаштай жомогумду сурачы. Терип келип кайрыктарын ободон, Сага деген сезим күүсүн курачы

Uçurumun kenarındayım Hızır Ulu dilber kalesinin burcunda Muhteşem belaya nazır Topuklarım boşluğun avcunda Derin yar adımı çağırır Dikildim parmaklarımın ucunda Bir gamzelik rüzgâr yetecek Ha itti beni, ha itecek Uçurumun kenarındayım Hızır Civan hazır Divan hazır Ferman hazır Kurban hazır

Bir nechta hikoyalar joy olgan ushbu kitobda "Katena" (katta ona) badiiy maktubining eng boshida keltirilishi va yakunidagi "Qizim Toʻmarisga" nomli ikkinchi maktub orasida uzviy bogʻliqlikni mutolaa soʻnggida anglash qiyin emas. Ayol nomiga munosib yashab, soʻnggi manzilga qadar tik, adl keta olgan katta onasi siymosida muallif oʻzining mustahkam ildizini koʻradi. Va tugʻilajak qiziga yozgan maktubida ham oʻzaro ramziylik borligini ta'kidlaydi. 

Dostlar ırmak gibidir Kiminin suyu az, kiminin çok Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya

Yıllardır bir kıvılcım kapalı kında, Kimsesizlik dört yanımda bir duvar gibi; Mustaribim bu duvarın dış tarafında, Şefkatına inandığım biri var gibi. Sanıyorum saçlarımı okşuyor bir el, Kıpırdamak istemiyor göz kapaklarım; Yan odadan bir ince ses diyor gibi gel! Ve hakikat bırakıyor hülyamı yarım. Gözlerimde parıltısı bakır bir taşın, Kulaklarım komşuların ayak sesinde; Varsın yine bir yudum su veren olmasın, Baş ucumda biri bana 'su yok' desin de!

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin? Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar? Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var; Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin...

Bu cadde İstanbul Caddesi, Aziziye minaresinde çifte ezan Nal sesleri, motor gürültüleri Arasında kaybolursunuz bazan.

Azərbaycanın birliyi və  istiqlaliyyəti uğrunda  çarpışan Səttar xan,  Şeyx Məhəmməd Xiyabani və  Pişəvərinin əziz xatirəsinə  İpək yaylığıyla o, asta-asta Silib eynəyini gözünə taxdı. əyilib yavaşca masanın üstə Bir möhürə baxdı, bir qola baxdı.

kendimden biliyorum sizi de ağlatırlar bir gün nasibi acılardan alırsınız sizi de öksüz bırakırlar bu kentte bu kentte boynu bükük kalırsınız

Dün gider gündüz gelür gör niçesi uz gelür Emr-i Hakk'un ser-be-ser cihâna düp-düz gelür Karangulık sürilür ‘âlem münevver olur Karangulık yirine nûrıla gündüz gelür ‘İbrete kalmaz mısın ya hod anlamaz mısın Dinle kuşlar ünini niçe dürlü sâz gelür Kuş hod yumurtayıdı yuva hod perdeyidi Ün hod kudret ünidür bilmeyene kaz gelür Dinle sözüm ma'nîsin anlayayum dirisen ‘Ârifün kulagına kudret üni tîz gelür Bir bakgıl saga sola tagılma degme yola Kudret bâgından sana gör niçe âvâz gelür Söz issi sözin alur sûret toprakda kalur Her kim bu hâli bilür kendözinden vaz gelür ‘Aklum bu yola gitdi beni benden iletdi Yûnus'un yüki yitdi bilmeyene az gelür --- dün: Tün, gece. karangulık: Karanlık. hod: Bizzat, kendisi.

Gel ey dilber gel Allah'ı seversen Gel ağlatma beni eller içinde Ne acayip olur şu halk-ı alem Söyleşirler bizi diller içinde

Kecha oqshom falakda oy bo‘zarib botganda, Zuhro yulduz miltirab, xira xanda otganda, Ruhimda bir ma’yuslik sokinlik uyg‘otganda, Men seni esga oldim, birinchi muhabbatim, Eslab xayolga toldim, birinchi muhabbatim.

Bozuldu dünyanın lezzeti, tadı Gel göçelim gönül, gidelim burdan. Sevginin, saygının kalmadı adı, Gel göçelim gönül gidelim burdan.