Hicran kucağında tuttuğun sırdaş Çağlamış bulanmış durulmuş olsun Sözüne sazına güven de yanaş Kulağı ezelden burulmuş olsun Boş kafa gezdiren seyyahlar gibi Keşkülünün delik çıkmasın dibi Ariften anlasın seçsin garibi Hakikat yolunda yorulmuş olsun Taban tepmiş olan gam kervanında Dostunu konuklar tatlı canında Koçlar gibi duran bir meydanında Arslanlar yurdunda kurulmuş olsun Gel dese de bakma nâkes aşına Bir sırsat erer de kakar başına Dostun namerd dehrin mehenk taşına Felâket pazarında vurulmuş olsun Duysun aşkın elindeki rebâbı Okusun alnında çile kitâbı Neyzen gibi günahının hesâbı Mezara girmeden sorulmuş olsun
Kun yoyilib ketganiga qaramasdan Nozima erta turish odatiga xilof tarzda shifoxonaning o‘zi uchun ajratilgan, derazasi kunchiqishga qaragan xonasida bir o‘zi yolg‘iz, tashqi dunyo bilan bittagina bog‘lab turgan vosita — deraza tomonga qarab yonboshlagancha ko‘zlarini yumib yotardi. Uning xonasi keng, yorug‘ va barcha qulayliklari bor edi. Devorlari-yu butun jihozlari, pardalaridan tortib choyshablarigacha bo‘lgan hamma narsasi moviy rangda edi. Bir qarashda u uxlayotgandek tasavvur uyg‘otar, uzun qora sochlari parishon, tartibsiz sochilgancha butun yostig‘ini qoplagandi. Qo‘sh qanotlarining biri keng yotoqdan pastga tushib, polga tegay- tegay deb turar, ikkinchisi esa xuddi ustiga chopon tashlab qo‘yilganga o‘xshab uning tizzasigacha yopib turardi. Nozimaga ajratilgan xona katta bir binoning yettinchi qavatida bo‘lib ayvondan butun atrofni tomosha qilish mumkin edi. Ammo Nozima bu ishni har kuni bir necha martalab bajargani uchun qizig‘i ham qolmagandi. Xonasidagi butun jihozlar ...