Dilimiz ve Edebiyatımız

kendimden biliyorum sizi de ağlatırlar bir gün nasibi acılardan alırsınız sizi de öksüz bırakırlar bu kentte bu kentte boynu bükük kalırsınız kendimden biliyorum hangi çiçeğe uzansanız karanfil takılır elinize güneşi eksik olmayan bir yürekle ölü sokaklardan geçersiniz dar ve uzun ister istemez yalnızlık girer kolunuza acıları bir kenara itmek isterseniz kendimden biliyorum zamanı kurşun gibi eritmek istersiniz kendimden biliyorum siz de alışırsınız zamanla alıştım karlı gecelerin yağlı karanlığına sattım kırmızı kazağımı ve akik yüzüğümü kırmızı kazağa ellibeş lira verdiler akik yüzüğe yüzotuzbeş cebimdeki yirmi lirayla ikiyüzon etti alıştım yağlı karanlığına karlı gecelerin giyotinsiz karanfillere ağıt tuttum önce aklımdaydı suyu ekmeği umudu sonra unuttum

Dün gider gündüz gelür gör niçesi uz gelür Emr-i Hakk'un ser-be-ser cihâna düp-düz gelür Karangulık sürilür ‘âlem münevver olur Karangulık yirine nûrıla gündüz gelür ‘İbrete kalmaz mısın ya hod anlamaz mısın Dinle kuşlar ünini niçe dürlü sâz gelür Kuş hod yumurtayıdı yuva hod perdeyidi Ün hod kudret ünidür bilmeyene kaz gelür Dinle sözüm ma'nîsin anlayayum dirisen ‘Ârifün kulagına kudret üni tîz gelür Bir bakgıl saga sola tagılma degme yola Kudret bâgından sana gör niçe âvâz gelür Söz issi sözin alur sûret toprakda kalur Her kim bu hâli bilür kendözinden vaz gelür ‘Aklum bu yola gitdi beni benden iletdi Yûnus'un yüki yitdi bilmeyene az gelür --- dün: Tün, gece. karangulık: Karanlık. hod: Bizzat, kendisi.

Gel ey dilber gel Allah'ı seversen Gel ağlatma beni eller içinde Ne acayip olur şu halk-ı alem Söyleşirler bizi diller içinde Bunca zaman hasretinden gülmedim Böyle zalim olacağın bilmedim Çok yerleri gezdim amma görmedim Bencileyin geda kullar içinde Bedir olur doğar artık dulunmaz Akar çeşmim yaşı bir dem silinmez Umarım ki şunda asla bulunmaz Sencileyin gonce güller içinde Mustafa söyler sözünü saz ile Süregür devranı şevkce şaz ile Kırmızılar giy de salın naz ile Ko ben görüneyim çullar içinde

Kecha oqshom falakda oy bo‘zarib botganda, Zuhro yulduz miltirab, xira xanda otganda, Ruhimda bir ma’yuslik sokinlik uyg‘otganda, Men seni esga oldim, birinchi muhabbatim, Eslab xayolga toldim, birinchi muhabbatim. O‘tdi yoshlik zavq bilan, gohi to‘polon bilan, Gohida yaxshi bilan, gohida yomon bilan, Ayri ham tushdim ba’zan qalb bilan, imon bilan Lekin seni yo‘qotdim, birinchi muhabbatim, Mangu g‘aflatda qotdim, birinchi muhabbatim. Dunyo degan shundayin anglab bo‘lmas sir ekan, Goh keng ekan, gohida tuynuksiz qasr ekan. Lekin inson hamisha bir hisga asir ekan… Nechun bilmovdim avval, birinchi muhabbatim, Parvo qilmovdim avval, birinchi muhabbatim. Holbuki orzulardan judo ham bo‘lganim yo‘q, Yulduzday kulganim yo‘q, oy kabi to‘lganim yo‘q. Erta xazon gul kabi sarg‘ayib so‘lganim yo‘q, Seni eslab yig‘layman, birinchi muhabbatim, Eslab bag‘rim tig‘layman, birinchi muhabbatim. Yo‘lin yo‘qotsa odam — muhabbatga suyangay, G‘ussaga botsa odam — muhabbatga suyangay. Chorasiz qolsa odam — muh...

Bozuldu dünyanın lezzeti, tadı Gel göçelim gönül, gidelim burdan. Sevginin, saygının kalmadı adı, Gel göçelim gönül gidelim burdan. Gerçeğe değer yok, soytarı gözde, Ahlaklar bozuldu, rezalet dizde, Edep, haya kalktı, kalmadı yüzde, Gel göçelim gönül, gidelim burdan. Arifler azaldı, kalmadı kamil, Hani sohbet ehli, nerde ehl-i dil? Her ne arar isen, bir güruh cahil, Gel göçelim gönül, gidelim burdan. Bari sen idrak et, gerçekte düşün, Dününden beter geliyor her günün, Burda yeri kalmadı Nesimi'nin, Gel göçelim gönül, gidelim burdan...

Değil mi ki o derin acılarımla şimdi Buna destek olacak tek bir kolda yoksunum Ve çocuklara bile zorlukla gülüyorum Ve açmıyor içimi çiçekler renkleriyle Anlamalıyım artık : yaşadın yeterince! Değil mi ki ilkbahar kuşatınca her yanı Tabiatı şenlik yerine çevirdiğinde Tanrı Bu görkemli sevdaya aşksız bakıyorum Değil mi ki gündüz gece ışıktan kaçıyorum Duyarak o en gizli kederi herşeydeki Değil mi ki ruhumda umudum yenik düştü Değil mi ki bu güller, kokular mevsiminde Sevgili kızım benim * , içimde, ta derinde Yalnız senin yattığın karanlığa özlem var Madem ki öldü kalbim, yaşadım yeterince! Yeryüzünde yükümü tek bir gün reddetmedim Arığım işte orda, burda başak demektim Yumuşadım gitgide, yaşama gülümsedim Ve hayatın o büyük, sonsuz sırrı dışında Dimdik durdum ayakta, kimseye eğilmedim En iyisiyle yaptım yapabildiklerimi Ne çok uykusuz kaldım, ne çok hizmet götürdüm! Sonra acılarıma güldüklerini gördüm Nefretlerine hedef seçildikçe üzüldüm Anarak çalışıp çektiklerimi Tek kuşun uçmadığı ...