Hasretinle gönlümü incitme Allah aşkına, Ya götür birlikte yahut gitme Allah aşkına, Sabr-ı Eyyüp üstüne bahsetme Allah aşkına, Ya götür birlikte yahut gitme Allah aşkına!..

Zihî beyt-i musannaʿ habbezâ cây-ı neşât-efzâ Ki her bakdıkça andan zâhir olur bir güzel maʿnâ

‘Âşıklarıñ eglencesi ism-i zâtıñ yâ Rabbenâ Cânlarınıñ diñlencesi zikr-i zâtıñ yâ Rabbenâ

Muallâ dûd-mân-ı evliyâdır matbah-ı Monlâ Dil ü câne ocaI-ı kimyâdır mâtbâh-ı Monlâ Çerâğ-ı pür-ziyâsı sırr-ı âteşbâzdan yanmış Bütün pervânegân-ı aşka câdır matbah-ı Monlâ Anâ rûhsûdedir âteşperestân-ı mâhâbbet hep Semender-hâne-i mihr-ü vefâdır matbah-ı Monlâ Çekilmişdir simât-ı nî’met-i elvân-ı âfâka Halîl-i aşka gülzâr-ı safâdır matbah-ı Monlâ Semâ’-ı dest-efşânı sanırsın nevniyâzanın Matâr-ı tâirân-ı kibriyâdır matbah-ı Monlâ Yeter fakr ehline yüzler karası mâye-i râhmet Makâm-ı hıdmet-i Âl-i Âbâdır matbah-ı Monlâ Alır ehl-i velâyet kısmetin bir bir o dergehden Kerâmet kânıdır kenz-i Hudâdır matbah-ı Monlâ Nihâyet ibtidâya ric’at olmuş seyyidül kavme Bakılsa zîr-i hatt-ı istivâdır matbah-ı Monlâ Havâlanmâ sakın âvâre gezme aşiyân-gir ol Kebûter-hâne-i sıdk u safâdır matbah-ı Monlâ Giren müştâkdır ol dûd-mâne girmeyen müştâk Misâl-i Kâ’be bir hayret-fezâdır matbah-ı Monlâ Tecerrüd-pîşe derd-endişe lâzımdır taleb-kârî Aceb germ-âbe-i ibret–nümâdır matbah-ı Monlâ Yâraşmışdır gürûh-ı ...

Hayyam ki her bahsi açar sâgarden Bahsetmedi cennette akan Kevser'den Gül sevdi şerâb içti gülüp eğlendi Zevk aldı tırâşîde rubâîlerden 

Farkında değildik göğe ermiş serimiz Şimdengerü gülzâr- ı suhan'dir yerimiz Gitmiş haber-î neşvesi Hayyâm'a kadar Haz vermiş ahibbâ'ya rubâîlerimiz. 

Ey rûh-ı pâkinde ayân nûr-ı zât Sînesi âyîne-i vech-i sıfât Pertev-i hüsnünde nümâyân tamâm Sırr-ı Hudâ mâ-hasal-ı kâinat Sen urıcak vakt-ı semâ içre çarh Hem’ine pervâne olur şeş-cihât Hevk ile cân tâzelenir ben desem Nutk-ı safâ-bahşına rûhul-hayât Pertev-i envâr-ı cemâlin senin Aşk ile verdi dü-cihâna sebât Doldu tecelli-i Hudâdan sivâ Hems-i mahâbbet edicek iltifat Yandı o âteşle dil ü cânımız Etdi cemâlin velî keşf-i simât Âh minel-aşk ve hâlâtihî Ahraka kalbî bi-harârâtihî           *     *     * Görmegi istersen eger mahşeri Çarhda seyr eyle o meh-peykeri Aşk ile galtîde olup mihr-veş Salmada âlemlere nûr u feri Etmede nüh-kubbeyi envârâ gark Düpdüz edip bahter ü hâveri Gûy-sıfat pey-rev olup sen dahı Düş yola fark eyleme pâ vü seri Def ü celâcille semâ et hemân Alma kola bu felek-i çenberi Tutma kulak devrine ahkâmına Serserîdir serserîdir serserî Ben hele gayb eylemişken kendimi Âteş-i sevdâya düşelden beri Âh minel-aşk ve ...

Aşk kim sûret-i Mevlânâdır Mâni-i hilkat-i Mevlânâdır Cünbîş-i dâire-i kevn-ü mekân Eser-i himmet-i Mevlânâdır Bâis-i rif’at-i dervişânın Şeref-i hidmet-i Mevlânâdır Dest-efşân olıcak zıll-i hümâ Sâye-i devlet-i Mevlânâdır İttifâk ile gürûh-ı efrâd Âşık-ı nisbet-i Mevlânâdır İftihâr eylese Gâlib ne aceb Bende-i Hâzret-i Mevlânâdır

Evveliñe olmadı hiç ibtidâ Âhiriñe dahı yokdur intihâ Zâhir ü bâtın saña hep muntazır Bâb-ı fazlıñdan ider küllî recâ Ey Kerîma’llâh Kuddûsü’s-selâm V’ey Rahîm ü Hâlik-ı arz u semâ Mâlikü’l-mülk-i hakâyık ins ü cân ‘Arş u kürs levh u kalem tahte’l-‘ulâ On sekiz biñ ‘âleme sensin İlâh Râzıkı hem hâfızısın ey Hudâ Sensin ol Cebbâr-ı ‘âlem zü’l-celâl Kahr iderseñ yek nefs olur fenâ Cins ü misliñ yok nazîriñ bir dahı İllâ mahbûbuñ Muhammed Mustafâ Nûr-ı vechiñden anı var eyledüñ Sevdüñ anı derdlere kılduñ devâ A‘zam-ı şânıñ bilinmeklik muhâl Şerh olunup dile gelmez Kibriyâ Geldi her kim ‘âleme her kim gele Nûr-ı vechiñden olurlar âşinâ’ Nûr-ı zâtıñ kıble kılduñ cânlara Bendesidür enbiyâ vü evliyâ Bahr-ı zâtıñdan haber bilmeklige Bulmadı yol ger veli ger enbiyâ Bahr-ı mutlak lâ-te‘ayyün künh-i zât Vasf olunmaz niçedür ol Hû bekâ Dem-be-dem dir tapuña tübtü ileyk Secde kılmış pâyiñe nûr-ı ‘amâ Eyle olsa işbu remzi añlayan Eylemez bundan öte çûn ü çirâ Bu Sinân Ümmî temennâ kıldugı Pâk zâtıñd...

Hayyâm'ı alıp tercüme et derlerse Öğrenmek içün tâlib isen bir derse Derdim ki rubâîsini nazmetmelisin Hayyâm onu Türkîde nasıl söylerse 

Hûh-ı bed hûy-i kazâ zann etme nâz eyler bana Bîm-i cândan çeşm-i cellâd-ı niyâz eyler bana Öyle bir ankâ-yı manâyım ki sayda tab’ımı Hâh-ı endîşem hümâ-yı şâhbâz eyler bana Kalbim ol âyine-i vahy-irtisâm-ı aşk kim Tûti-i Cibrîli dest-âmûz-ı râz eyler bana Çeşm-i âteş pâre ammâ çeşme-i âb-ı hayât La’l-i cân-bahş-ı bütân sûz ü güdâz eyler bana Gâlibim ol kahramân-tab’ım ki ben rûh-ı Fehîm Havf edip bin dürlü vaz’-ı dil-nüvâz eyler bana 

Hayyam'a muzaf olan rubâîlerde Bir hayli külâhlar karışmış görünür Kâilleri gâhî cücedir gâhî dev Cinlerle ilâhlar karışmış görünür 

Düşdüm yine kaldır beni yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Bakmâz deyü bildim seni yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm İhsânına maIrûr olup cürm eyledim ma’zûr olup Geldim sana mecbûr olup yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Hünkâr-ı ehlullâhsın bir âlî şahenşâhsın Her hâlime âgâhsın ya Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Lutfunla mesrûr et hemân avf eylemezsen iş yâmân Cürmün bilip geldim emân yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Oldum kef-i nefse esîr isyânımâ Mevlâ habîr Râhm eyle sen ol dest-gîr Hâzret-i Monlâ-yı Rûm El-hak hatâ etdim hatâ bîn şerm ile geldim sana Sormâ günâhımdan bana ya Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Sen Gâlib’in mevlâsısın sermâye-i ihyâsısın Lutfu kerem deryâsısın ya Hâzret-i Monlâ-yı Rûm 

Ta‘âla’llâh yâ Hannân ki zâtıña zevâl olmaz Yüce Sultân yâ Mennân nüzûle intikâl olmaz Zehî Sultân-ı a‘lâsıñ ‘inâyet issi Mevlâsıñ Hem evlâlardan evlâsıñ ki künhüñe hayâl olmaz Zehî evvelsiñ ey Hâdî viresiñ cümle murâdı Senüñdür kaygu vü şâdî aña bir gayri hâl olmaz Ki sensiñ Vâhid ü Kahhâr bizi eyle saña sen yâr Ne öñüñ var ne soñuñ var ne sag u ne şimâl olmaz Sanî‘u’llâh-ı a‘lemsiñ rahîmu’llâh-ı erhamsiñ Kerîmu’llâh-ı ekremsiñ kemâlıña misâl olmaz  Celâliñ kibriyâsından eger keşf eyleseñ envâr Kamu ‘âlem ola fânî ki ceng ü cim ü dâl olmaz Olursa vakt-ı ma‘a’llâh meger ire habîbullah Pes andan gayrı ‘abdullâh melek cin perr ü bâl olmaz Kelâmıñdur senüñ yâ Hû ki lâ ilâhe illâ Hû Okur zâkirleriñ Hû Hû çü senden infisâl olmaz Buyurduñ çün atî‘u’llâh yaratduñ her şeyi li’llâh Diyeler tâ ki zikru’llâh yeg andan min fi‘âl olmaz Eger insân eger hayvân her eşyâ emriñe fermân Ki senden gayrıdan ey cân kamu halka zevâl olmaz Delîlim âyet-i Kur’ân ki sübhân...

Cem ser-encâmını nakl etdi leb-i câm-bana Zehr-i mâr oldu mey-i gerdiş-i eyyâm bana Mâtem-i firkat-ı dildâre oldum kurbân Bül-aceb geldi muharremde bu bayram bana Verdigi nuklu cigerpâre iken sâkînin Kanımı pek kurudır etdigi ibrâm bana Ham-ı zülfü ki çerâg-ı sühana ola fetîl  Çeşm-i ejderden olur revgan-ı bâdâm bana   Rûzumu tîre ederse hat-ı sebzi o mehin Bir felek mâh-ı münevver verir ahşam bana Rûzumu tîre ederse şebimi rûşen eder Dûd-ı âhım gibidir hatt-ı siyehfâm bana Hekvesi baht-ı siyehden imiş ol nâçârın Söyledi derdini dün Gâlib-i nâkâm bana

Çepçevre bahâr içinde bir yer gördük Ferhâd ile Şîrîn'i berâber gördük Baktık geceden fecre kadar ellerde Yıldızlara yükselen kadehler gördük

Renc-i hâtır vermesin feryâd u efganlar sana Gül’izârım sen hemen sağ ol fedâ cânlar sana Çok mudur ser-der-heva-yı zülfün olmak rûzigâr Bir perîsin kim müsahhardır Süleymanlar sana Cünbiş-i müjigânını hâtır nişân kıl muttasıl Bergüzâr-ı yârdır, ey dil, bu peykânlar sana Sen ki şâh-ı hüsn ü ansın elverir mi sevdiğim Dilşikenlikler, bu nakz-ı ‘ahd ü peymanlar sana Kandesin ey dâmen-i ümmid bilsem kandesin Çâkiçâk-i hasret olmuştur girîbanlar sana Sen hırâm etsen gelir cûşa melekler şevkten Yâ nasıl sabretsin insâf eyle insanlar sana Hey ne sengin-dilsin ey kâfir ki te’sir eylemez Âhlar, feryâdlar çâki girîbanlar sana Âşikâne bir zemîn-i tâze gösterdin Ziyâ Gıbta eylersen şâyandır sühandâlar sana

Renc-i hâtır vermesin feryâd u efganlar sana Gül’izârım sen hemen sağ ol fedâ cânlar sana Çok mudur ser-der-heva-yı zülfün olmak rûzigâr Bir perîsin kim müsahhardır Süleymanlar sana Cünbiş-i müjigânını hâtır nişân kıl muttasıl Bergüzâr-ı yârdır, ey dil, bu peykânlar sana Sen ki şâh-ı hüsn ü ansın elverir mi sevdiğim Dilşikenlikler, bu nakz-ı ‘ahd ü peymanlar sana Kandesin ey dâmen-i ümmid bilsem kandesin Çâkiçâk-i hasret olmuştur girîbanlar sana Sen hırâm etsen gelir cûşa melekler şevkten Yâ nasıl sabretsin insâf eyle insanlar sana Hey ne sengin-dilsin ey kâfir ki te’sir eylemez Âhlar, feryâdlar çâki girîbanlar sana Âşikâne bir zemîn-i tâze gösterdin Ziyâ Gıbta eylersen şâyandır sühandâlar sana

Tevhîd-i esmâdan aldı dersini Ümmî Sinân Vâridâtıñ pertevinden şerh olundı bu Dîvân ---- Fâ‘ilâtün / Fâ‘ilâtün / Fâ‘ilâtün / Fâ‘ilün (Bilgin A. Azmi, Ümmî Sinan Divanı (İnceleme-Metin),  T.C. Kültür ve Turizm Bak. Kütüphaneler ve Yay. Gn. Md. )

Görünse her ne târafdan cemâl-i Mevlânâ Gelir zebânlara ism-i celâl-i Mevlânâ Celâl-i dîn olur Allâh hakk" celle celâl Göründü kudret-i Mevlâ misâl-i Mevlânâ Makâm-ı fakra şeh ü taht-ı saltanatda fakîr Tamâm-" cem’-i şuûndur hısâl-i Mevlânâ Hezâr secde avâlim semâ’ına hayrân Ne devr-i mazharîdir vecd ül hâl-i Mevlânâ   Yüzünde zâhir ânun nûr-i pâk-i şemsül-aşk Gözünde Hâzret-i Hemsin hayâl-i Mevlânâ  Hülûl ü vahdet ü mahv u fenâ bekâ sanmâ Visâlden ötedir ittisâl-i Mevlânâ Hezâr bendesi var dâ’vi-i Enel Hak da Sened elindeki bâzı makâl-i Mevlânâ Semâ edip giremez çarha âfitâb dahi Seher-geh eylemese rûy-mâl-i Mevlânâ Bu şehre müjde-i feth-i cedîddir Gâlib Yenikapuda görünmek kemâl-i Mevlânâ