Mâye-i renc ü hasâretle gınâ geldi bana Himdi kâlâ-yı inâyetden abâ geldi bana Hevk-i tecrîd ile pûşîde ten-i zâ’f olalı Nefes-i Îs-i cân-bahş kabâ geldi geldi bana Gülşen-efrûz olıcak şu’le-i âh-ı bülbül Reng-i gül revgan-ı kandîl-i fenâ geldi bana Hüsnünün nakş-ı ber-âb olduIun anla cânâ Levh-i rûyumda deme hatt-ı bekâ geldi bana Beste-i hâb-ı şeb-i hayret iken sagar-ı mey Meş’al-i kâfile-i râh-ı Hudâ geldi bana Gonce-i kâm dili oldu güşâde dem-sâz Merhâba bâdiye-i peyk-i sabâ geldi bana Gam-ı dûşîne ise tuhfe-i subh-ı ümmîd Bâde-i köhne vü yaran-ı safâ geldi bana Ney veş esrâr-ı mahabbetden urursam nola dem NaIme-i hüsnü edâ bâd-ı hevâ geldi bana Zevk-i vahdet ile Gâlib gidicek kendiden Aks-i âyîne gibi rû-bekâfa geldi bana

(Divan Sahibi Ünlü Şâir Hayâlî'nin Gazelini Tahmis) Nefehnâ nefhasın gûş etmeyenler nâyi bilmezler Miyân-ı cân u cânânda huy-ı hâyı bilmezler Nefes-nâ-âşinâlar gevher-i manâyı bilmezler Cihân-âra cihân içindedir ârâyı bilmezler Şû mâhiler ki derya içredir deryâyı bilmezler Safâ sarhoşlarına gam şarâbın anma ey zâhid Özün saymazlara mahşer hisâbın anmâ ey zâhid Hudâ sâillerine çok cevâbın anmâ ey zâhid Harâbât ehline dûzah azâbın anmâ ey zâhid Ki bunlar ibn-i vakt olmuş gam-ı ferdâyı bilmezler Görürler şems-i aşkın pertev-i nûrun uyanıklar Meh ü mihri kızıl bir pula saymaz bâgrı yanıklar Aceb rassâd-ı hikmet çâh-ı fikretde ne sayıklar Hafak-gûn kân içinde dâIını seyr eyler âşıklar Güneşden zerre görmezler felekden ayı bilmezler Çerâgın rûşen etmiş nûr-ı vahdetden yakıp bunlar Kararmazlar cihan zulmâtına aslâ bakıp bunlar Ererler ka’r-ı bahra mevc-i seyl-âsâ akıp bunlar Hamîde kadlerine rişte-i eşki takıp bunlar Atârlar tîr-i maksûdı nedendir yâyı bilmezler Tecerrüd nâmînâ varmış dil...

Lutfi görülmez âh olıcak sîneden cüdâ Cevher nümâyiş edemez âyîneden cüdâ Ey kâş olaydı pertev-i mehtâb-ı câm ile Târîk-i riyâ şeb-i âzîneden cüdâ   Dil penbe-pûş-ı dâg u kâkum-bedûş olan Olmuş gurûr-ı hırka-i peşmîneden cüdâ   Tab’a şarâb-ı köhne bilen fikr-i pûhtesin Bir dem deIildir işret-i dîrîneden cüdâ   Bî-pîç ü tâb-ı gam olamaz tab’-ı pür-hüner Ef‘î olur mu hîç der-i gencîneden cüdâ   Ol söz ki pür-nikât ü mezâmin-i hüsn ola Anda tahayyül-i hat ü hâl-i neden cüdâ   Gâlib bu şir-i sâfını ahbâba eyle arz Etsin zamîr-i pâkların kîneden cüdâ

Nigeh-i çeşmi çü şehbâz nümûn oldu bana Tâir-i rûh-i kuds sayd-ı zebûn oldu bana Eşk-i çeşmimle kızıl kana boyandı dünyâ Meh ü mihri felegin çeşme-i hûn oldu bana Dest-i efsûs olalı bâl ü per-i pervâzım Lâ-mekân mevki-i ârâm u sükûn oldu bana Zülf-i Leylîde ki zencîr belâsı Kays’ın Özge ser-rişte-i davâ-yı cünûn oldu bana Çeşm-i câdûsuna divâne olam ol şûhûn Dest-i endîşede âhû-yı füsûn oldu bana Zevk-i derdinde diriI eyledi şimdi dilden Hasret-i dâg aceb dâg-ı derûn oldu bana   Gireli halvet-i manâ-ya lafızdan Gâlib Bu zuhûrât kamu ayn-ı bütûn oldu bana

Merhâbâ ey muktedâ-yı âşıkan-ı Mevlevî Heyh Csmâil-i şârih kâhramân-ı manevî Meşrebîndir çeşme-i irfân feyzin mâksimi Kalb-i pâkin vâris-i mîrâs-ı genc-i Mesnevî   Mâhzar-ı Hızr-ı hayât oldur gel istersen delîl Olduğudur tekye-i İskenderîde münzevî Mahber-i faslından etsin bâde-i tahkîki nûş Zanneden efsâne-i câm-ı bî-nefâd-ı Hüsrevî Der gören mecmuâ-i esrârını budur hemân “Tâmmetül-Kübrâ” da cem olan kibâr-ı kübrevî Mesnevînin yek-be-yek şerh eyleyen ebyâtını Arş-ı alâsında olmuş çarh-ı aşkın müstevî Ayrı düşmez zerresi metnin sevâd-ı şerhine Sâye salmış guyiyâ ol âftâbın pertevi    Süllem-i ebyâtı tatbîk eyleyip ayâta hep Her sözü olmuş delîl-i tâm u burhân-ı kavî Himmetin Hızr eyleyip ey rehnümâ-yı sâlikan Koymâ bî-kes Gâlib-i gümgeşte-râh-ı keçrevi 

Münâsibdir be-gâyet rûh-ı râha kâlıb-ı mînâ Felâtunâ sezâdır câme-i Câmasb-ı mînâ Hevâ-yı aşk eyler sohbet-i tevhîdi ayni şevk Sadâ-yı kulkul olmuş bâng-i yâ Rab yâ Rab-ı mînâ Olur lebrîz-i sahbâ mest olmaz hürmetin bilmez Dil-i rindândan vâsidir el-hak mezheb-i mînâ Degil reng-i hına küstâh düşmüş âb-rû dökmüş Ayağ-ı sâkîye gül-bûse nakş etmiş leb-i mînâ Hârim-i aşk-ı rûşen kılmaIa çok âteş ister çok Surâhiveş serâser şu’ledir şem’-i şeb-i mînâ Açar her lahzâda bin rind-i mahmûrun gözün hala Habâb-ı mey degilken dahi tıfl-ı mekteb-i mînâ Gelû- gîr eylemez bûy-ı vefâ-yı gonce-i tab’a Dehân-ı dilrübâdan teng-i terdir meşreb-i mînâ Edip bir reng o gül-rûya yine kendi çekilmekdir Hemân Gâlib bu gûne ser-fürûdan matlab-ı mînâ

Hûh-i bed hûy-i kazâ zann etme nâz eyler bana Bîm-i cândan çeşm-i cellâd-ı niyâz eyler bana Öyle bir ankâ-yı manâyım ki sayda tab’ımı Hâh-ı endîşem hümâ-yı şâhbâz eyler bana Kalbim ol âyine-i vahy-irtisâm-ı aşk kim Tûti-i Cibrîli dest-âmûz-ı râz eyler bana   Çeşm-i âteş pâre ammâ çeşme-i âb-ı hayât La’l-i cân-bahş-ı bütân sûz ü güdâz eyler bana   Gâlibim ol kahramân-tab’ım ki ben rûh-ı Fehîm Havf edip bin dürlü vaz’-ı dil-nüvâz eyler bana 

Hasretinle gönlümü incitme Allah aşkına, Ya götür birlikte yahut gitme Allah aşkına, Sabr-ı Eyyüp üstüne bahsetme Allah aşkına, Ya götür birlikte yahut gitme Allah aşkına!..

Zihî beyt-i musannaʿ habbezâ cây-ı neşât-efzâ Ki her bakdıkça andan zâhir olur bir güzel maʿnâ

‘Âşıklarıñ eglencesi ism-i zâtıñ yâ Rabbenâ Cânlarınıñ diñlencesi zikr-i zâtıñ yâ Rabbenâ

Muallâ dûd-mân-ı evliyâdır matbah-ı Monlâ Dil ü câne ocaI-ı kimyâdır mâtbâh-ı Monlâ Çerâğ-ı pür-ziyâsı sırr-ı âteşbâzdan yanmış Bütün pervânegân-ı aşka câdır matbah-ı Monlâ Anâ rûhsûdedir âteşperestân-ı mâhâbbet hep Semender-hâne-i mihr-ü vefâdır matbah-ı Monlâ Çekilmişdir simât-ı nî’met-i elvân-ı âfâka Halîl-i aşka gülzâr-ı safâdır matbah-ı Monlâ Semâ’-ı dest-efşânı sanırsın nevniyâzanın Matâr-ı tâirân-ı kibriyâdır matbah-ı Monlâ Yeter fakr ehline yüzler karası mâye-i râhmet Makâm-ı hıdmet-i Âl-i Âbâdır matbah-ı Monlâ Alır ehl-i velâyet kısmetin bir bir o dergehden Kerâmet kânıdır kenz-i Hudâdır matbah-ı Monlâ Nihâyet ibtidâya ric’at olmuş seyyidül kavme Bakılsa zîr-i hatt-ı istivâdır matbah-ı Monlâ Havâlanmâ sakın âvâre gezme aşiyân-gir ol Kebûter-hâne-i sıdk u safâdır matbah-ı Monlâ Giren müştâkdır ol dûd-mâne girmeyen müştâk Misâl-i Kâ’be bir hayret-fezâdır matbah-ı Monlâ Tecerrüd-pîşe derd-endişe lâzımdır taleb-kârî Aceb germ-âbe-i ibret–nümâdır matbah-ı Monlâ Yâraşmışdır gürûh-ı ...

Hayyam ki her bahsi açar sâgarden Bahsetmedi cennette akan Kevser'den Gül sevdi şerâb içti gülüp eğlendi Zevk aldı tırâşîde rubâîlerden 

Farkında değildik göğe ermiş serimiz Şimdengerü gülzâr- ı suhan'dir yerimiz Gitmiş haber-î neşvesi Hayyâm'a kadar Haz vermiş ahibbâ'ya rubâîlerimiz. 

Ey rûh-ı pâkinde ayân nûr-ı zât Sînesi âyîne-i vech-i sıfât Pertev-i hüsnünde nümâyân tamâm Sırr-ı Hudâ mâ-hasal-ı kâinat Sen urıcak vakt-ı semâ içre çarh Hem’ine pervâne olur şeş-cihât Hevk ile cân tâzelenir ben desem Nutk-ı safâ-bahşına rûhul-hayât Pertev-i envâr-ı cemâlin senin Aşk ile verdi dü-cihâna sebât Doldu tecelli-i Hudâdan sivâ Hems-i mahâbbet edicek iltifat Yandı o âteşle dil ü cânımız Etdi cemâlin velî keşf-i simât Âh minel-aşk ve hâlâtihî Ahraka kalbî bi-harârâtihî           *     *     * Görmegi istersen eger mahşeri Çarhda seyr eyle o meh-peykeri Aşk ile galtîde olup mihr-veş Salmada âlemlere nûr u feri Etmede nüh-kubbeyi envârâ gark Düpdüz edip bahter ü hâveri Gûy-sıfat pey-rev olup sen dahı Düş yola fark eyleme pâ vü seri Def ü celâcille semâ et hemân Alma kola bu felek-i çenberi Tutma kulak devrine ahkâmına Serserîdir serserîdir serserî Ben hele gayb eylemişken kendimi Âteş-i sevdâya düşelden beri Âh minel-aşk ve ...

Aşk kim sûret-i Mevlânâdır Mâni-i hilkat-i Mevlânâdır Cünbîş-i dâire-i kevn-ü mekân Eser-i himmet-i Mevlânâdır Bâis-i rif’at-i dervişânın Şeref-i hidmet-i Mevlânâdır Dest-efşân olıcak zıll-i hümâ Sâye-i devlet-i Mevlânâdır İttifâk ile gürûh-ı efrâd Âşık-ı nisbet-i Mevlânâdır İftihâr eylese Gâlib ne aceb Bende-i Hâzret-i Mevlânâdır

Evveliñe olmadı hiç ibtidâ Âhiriñe dahı yokdur intihâ Zâhir ü bâtın saña hep muntazır Bâb-ı fazlıñdan ider küllî recâ Ey Kerîma’llâh Kuddûsü’s-selâm V’ey Rahîm ü Hâlik-ı arz u semâ Mâlikü’l-mülk-i hakâyık ins ü cân ‘Arş u kürs levh u kalem tahte’l-‘ulâ On sekiz biñ ‘âleme sensin İlâh Râzıkı hem hâfızısın ey Hudâ Sensin ol Cebbâr-ı ‘âlem zü’l-celâl Kahr iderseñ yek nefs olur fenâ Cins ü misliñ yok nazîriñ bir dahı İllâ mahbûbuñ Muhammed Mustafâ Nûr-ı vechiñden anı var eyledüñ Sevdüñ anı derdlere kılduñ devâ A‘zam-ı şânıñ bilinmeklik muhâl Şerh olunup dile gelmez Kibriyâ Geldi her kim ‘âleme her kim gele Nûr-ı vechiñden olurlar âşinâ’ Nûr-ı zâtıñ kıble kılduñ cânlara Bendesidür enbiyâ vü evliyâ Bahr-ı zâtıñdan haber bilmeklige Bulmadı yol ger veli ger enbiyâ Bahr-ı mutlak lâ-te‘ayyün künh-i zât Vasf olunmaz niçedür ol Hû bekâ Dem-be-dem dir tapuña tübtü ileyk Secde kılmış pâyiñe nûr-ı ‘amâ Eyle olsa işbu remzi añlayan Eylemez bundan öte çûn ü çirâ Bu Sinân Ümmî temennâ kıldugı Pâk zâtıñd...

Hayyâm'ı alıp tercüme et derlerse Öğrenmek içün tâlib isen bir derse Derdim ki rubâîsini nazmetmelisin Hayyâm onu Türkîde nasıl söylerse 

Hûh-ı bed hûy-i kazâ zann etme nâz eyler bana Bîm-i cândan çeşm-i cellâd-ı niyâz eyler bana Öyle bir ankâ-yı manâyım ki sayda tab’ımı Hâh-ı endîşem hümâ-yı şâhbâz eyler bana Kalbim ol âyine-i vahy-irtisâm-ı aşk kim Tûti-i Cibrîli dest-âmûz-ı râz eyler bana Çeşm-i âteş pâre ammâ çeşme-i âb-ı hayât La’l-i cân-bahş-ı bütân sûz ü güdâz eyler bana Gâlibim ol kahramân-tab’ım ki ben rûh-ı Fehîm Havf edip bin dürlü vaz’-ı dil-nüvâz eyler bana 

Hayyam'a muzaf olan rubâîlerde Bir hayli külâhlar karışmış görünür Kâilleri gâhî cücedir gâhî dev Cinlerle ilâhlar karışmış görünür 

Düşdüm yine kaldır beni yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Bakmâz deyü bildim seni yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm İhsânına maIrûr olup cürm eyledim ma’zûr olup Geldim sana mecbûr olup yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Hünkâr-ı ehlullâhsın bir âlî şahenşâhsın Her hâlime âgâhsın ya Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Lutfunla mesrûr et hemân avf eylemezsen iş yâmân Cürmün bilip geldim emân yâ Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Oldum kef-i nefse esîr isyânımâ Mevlâ habîr Râhm eyle sen ol dest-gîr Hâzret-i Monlâ-yı Rûm El-hak hatâ etdim hatâ bîn şerm ile geldim sana Sormâ günâhımdan bana ya Hâzret-i Monlâ-yı Rûm Sen Gâlib’in mevlâsısın sermâye-i ihyâsısın Lutfu kerem deryâsısın ya Hâzret-i Monlâ-yı Rûm