Yüzüñ meh-i ‘îd ü ser-i zülfüñ şeb-i esrâ
Gamzeñ yed-i Mûsâ leb-i lâ‘lüñ dem-i ‘Îsâ
Bu hüsn-i Hudâyî ki Hudâ saña virüpdür
Mânî-i cihân yazmadı tasvîrüñe hem-tâ
Alnuñ kamerine yüzüñ ayına müşâbih
Bunca göz ile görmedi bu çarh-ı muallâ
Şol câm ki nûş eylemişem bezm-i gamuñda
Bir sâde habâbıdur anuñ künbed-i hadrâ
‘Avnî señi medh eyledi çün tarz-ı gazelde
Matla‘ dedi yüzüñe vü ağzuña mu‘ammâ