Köşeyi dönerken gölgeni gördüm
Yüreğim çarpmaya başladı güm güm
Ey göçmen şiirim, masalım, öyküm
Hep peşinden koşturup duruyorum.
Yettim-yeteceğim derken çağ kuşluk
Bir türlü dolmuyor bu ara boşluk
Başıma vuruyor aşktaki hoşluk
Feleğin çarkını durduruyorum.
Bir kaşık aş ne ki kırk yıllık aca;
İnsansız evlerde tüter mi baca?
Zalim bir oyundur köşe kapmaca,
Her zaman cezayı ben görüyorum.
Şu bağlı bahtımı çözmeyi dene,
Yüreğimle çiftleş, gezmeyi dene;
Vuslat hangi güne, yazmayı dene;
Hep meçhul semtlerde ben yürüyorum.
Gölgen ak zambağa dönüştü birden,
Bir daha geçmedin geçtiğin yerden,
Sen ünlersin diye şu tepelerden
Saatimi kurup ayarlıyorum…