“Kul huva’llâh, Sübhâna’llâh!” vird eylesem,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Baştan başa, hasretinle feryâd eylesem,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Elli birde çöller gezip, otlar yedim.
Dağa çıkıp, kulluk edip gözüm oydum.
Cemâlini göremeden, cândan doydum,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Elli üçte vahdet meyin lütfeyledi.
Yoldan sapmış mücrimi ıslah eyledi.
“Allah” dedim,“Lebbeyk!” dedi söz aldı,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Yaşım elli iki, geçtim ev barktan,
Ev ve bark ne demek, belki de cândan.
Baştan, cândan geçtim, hatta imândan,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Elli dörtte bedenim ağlar eyledim.
Ma’rifet meydanında seyrân eyledim.
İsmail gibi, cânım kurbân eyledim.
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Elli beşte cemâl için saâil oldum.
Kavruldum, yandım, lütfuna nâil oldum.
Bi hamdillah, tâlib-i cemâl kul oldum,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Yaşım elli altı, dertlidir başım,
Tövbe ettim, akar mı ki gözyaşım?
Erenlerden olsa bir gönüldaşım,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Yaş elli yedi, ömrüm yel gibi geçti.
Bu amelsiz başım, bak zorda kaldı.
Pîr-i kâmil himmet etti, el verdi.
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Yaşım elli dokuz, feryâd eyledim,
Cân veren cânânımı yâd eylemedim.
“Ya Rab! Eyle azat!” ne yüzle derim?
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Yaş elli sekiz, ömür geçti bî-haber.
Kahhâr Melik etti beni zîr u zeber.
Himmet etsen, zâlim nefse vursam teber.
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Göz yumup açınca yetişti altmış.
Boyun büküp yapmadım, hayırlı bir iş.
Gamsız gezdim gece gündüz, yaz ve kış,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Altmış birde pişman oldum günâhımdan,
Ey dostlarım! Korkuyorum İlâh’ımdan.
Cândan geçip, af diledim Allâh’ımdan,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Yaşım altmış iki, Allâh nur verdi.
Baştan sona gafletim yok eyledi.
Cânım, kalbim, aklım, fikrim Allâh dedi.
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Altmış üçte emir; “Yere gir kulum!”
Hem cân hem cânânınım, doğru yolum.
“Hû!” kılıcın ele al, nefsini kır,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?
Kul Hoca Ahmed’im, nefsimi teptim.
Cânânımı buldum, bitti hasretim.
Ölmeden cân vermenin derdini çektim,
Bir ve Vâr’ım, cemâlini görür müyüm?