Hoşgörüler gönüllerde kalmadı
En ufak şeylerde kızıyor insan
Sabır şükür kıymetini bilmedi
Hayırlı işleri bozuyor insan
Gönlüne bencillik kuşu kondu mu
Öfke ile kalkıp yıkar bendini
Dört yanı duvarlı örtmüş kendini
Sosyalleşmiyor da yozuyor insan
Kimi gider, kimi yolda kalırmış
Arayan bela ve Mevla bulurmuş
İnsanında kurdu insan olurmuş
Birbirinin kabrin kazıyor insan
Dibini görmeden suya dalıyor
Yılanı kırkıyor, timsah yoluyor
Kâh gurbette, kâh sılada oluyor
Oradan oraya tozuyor insan
"Her şey benim" diyor, arzda tek gibi
Kendini hiç eder, ömür çok gibi
Sanki yüzülecek başka yok gibi
İnsanın derisin yüzüyor insan
Sepetin dibi yok, torbalar yırtık
Sevmezse "ayyaş" der, kızarsa "sürtük"
Ağzılar da bakla ıslanmaz artık
En mahrem şeyleri diziyor insan
Gökyüzünden onca rahmet yağarken
Sinekten yağ, öküzden süt sağarken
Akça pakça temiz diye öğerken
Yetmiş iki renge beziyor insan
Yelenî der; dönmeliyiz biz bize
Yine oturalım şöyle diz dize
Selam, sevgi, saygı beslerim size
Aşkla her düğümü çözüyor insan