Ne söyleyim, ne düşündünse hepsi neşepezir?,
Gözel, sevimli, feqet şairane bir tesvir...
Bu bir heqiqete benzer xiyâl-i müzlimdir,
Ki, pişgah-i nigâhmda böyle dalgalanır.
"Xeyal içinde beşer daima seadet arar,
Heqiqetin üzü lakin gülümsemez, ağlar'
O servler ki, uzaqdan sana tebessüm eder,
Biraz da yaklaşalım: bax hemen tecessüm eder.
Önünde bir sürü dehşetli, sisli âbideler,
Ki, daima saçar etrafa kirli râyiheler.
O servlikde çayırdan, çiçekden iz yoxdur,
Görürken anlayacaqsan ki, hep bataqlıqdır.
Gözel, temiz su bulunmaz, cehennimi bir çöl,
Ki, zift axır, birikir, her teref olur göl-göl.
Bu "servlik" dediyin hep mülevvesiı ehramlar,
Çamurlu, hisli buruqlardır öyle menzeredar.
Yığm-yığm beşeriyyet o muzlim ormanda,
Yaşar, qoşar, çalışar zift içinde her yanda.
Heyatı güldürecek bir ümide bağlanarak,
İş arxasmca qoşuşmaqda hepsi çırpmaraq.
Biraz da yaklaşalım, gör zavallı insanlar,
Neler çekir yaşamaqçün? Nasıl yaşar onlar?
Görünce tâb edemezsin, acırsın, ağlarsın,
Nedir belâ-yi meişet bilersin, anlarsın.