Ey cemâl-i enverün mir’ât-ı zât-ı kibriyâ
Safha-i rûyunda lâmi’ pertev-i nûr-i Hudâ
Ser-te-ser eşyâ cemâlünden göründi âşkâr
Hüsn-i âlem-tâbi ey âyîne-i gîtî-nümâ
Kıldı zerrât-ı cihânı hep mecâli-i zuhûr
Dinse lâyık zâtına şems-i sipihr-i ıstıfâ
Cilvegâhundur harîm-i vuslat-ı Hak Cebrail
Ey şeh-i taht-ı risâlet hâdimün olsa n'ola
Enbiyâ hayli tufeylün nice olmaz yâ Nebî
Sen şeh-i levlâke mesned kurb-ı ev ednâ ola
Teşnegân-ı vâdi-i şevkun kalur mı nâ-ümîd
Sâki-i bezm-i visâlündür çü hâs-ı evliyâ
Oldu Kur’ân-ı kerîmü’ş-şan sana hulk-i azîm
Vasf-ı ahlâk-ı cemîlün yâ nice mümkin edâ
Hâtemiyyet hatmini urdun risâlet gencine
Kaldı pes taht-ı nigînünde kamu mülk-i bekâ
İmtinân-ı cizânüz sen şefâat hâzini
Yâ şefî’a’l-müznibîn eşfa’ lenâ eşfa’ lenâ
Hem dahý olsun pey-ender-pey tahiyyât u selâm
Âl ü ashâbına k'anlardur nücûm-i ihtidâ
Kande Nehcî kande semt-i hâs-ı na’t-ı şâh-ı din
Himmet-i pîr olmasa ger ol fakîre reh-nümâ
(Vezin: Remel, Fâilâtün / fâilâtün / fâilâtün / fâilün)