Dilimiz ve Edebiyatımız

  Kiminin yâd-ı ihtirâmı kalır, Kendi gittikte cânişîni olur; Kiminin bir yığın meberrâtı , Toplanır, heykel-i metîni olur; Kiminin de olanca hâtırası, Böyle bir sâye-i hazîni olur!

Handan,hamamdan geçtik Gün ışığındaki hissemize razıydık Saadetinden geçtik Ümidine razıydık Hiçbirini bulamadık Kendimize hüzünler icadettik Avunamadık Yoksa biz... Biz bu dünyadan değil miydik?

  1 Oʼgʼlim, sen borsan-u, nega yoʼqdaysan? Oʼgʼlim, kul ostida qolgan choʼgʼdaysan. Bu kul nima, oʼgʼlim? Seni topmishdir, Gul umring bamisli xazon yopmishdir. Gul umr avvali, axir, gʼunchalik, Gʼunchaning qismati, nahot, shunchalik: Sen sari borgali barcha yoʼllar berk, Damlar bark, kunlar berk, oyu yillar berk. Faqat yoʼllarida tikanlar sochiq Sogʼinch darvozasi menga lang ochiq. Taqdirdan qayga ham boarding qochib? Hayhot, bu darvoza senga ham ochiq. Unib-oʼsmay turib, kulmay bir shoʼx-shan, Sening ham koʼksingga sanchilar tikan. Yetimcha, deyishsa, seni oʼylayman, Seni qizgʼonaman, seni kuylayman.

  Mavi, maviydi gökyüzü Bulutlar beyaz, beyazdı Boşluğu ve üzüntüsü İçinde ne garip yazdı...

  Şu fânî zindegâniyle hayât-ı câvidânînin , Telâkî-gâhıdır makber denen son menzil-i ârâm. Hayat ölmekle bitmiş olsa bir şey anlaşılmazdı; Evet, bir ömr-i sânî var: Değil hilkat abes mâdâm . Sen ey gâfil beşer, âlemde bir te’mîn-i istikbâl Edeydim, der çekersin ihtiyârî bir yığın âlâm. Eğer üç günlük istikbâl için ferdâyı anmazsan, Hederdir, korkarım, dünyâda imrâr ettiğin eyyâm . Hakîkî bahtiyâr ancak o âdemdir ki, dünyâdan Giderken mâmelek nâmıyle terk eyler büyük bir nâm. İlâhî! Doğru bir meslek nasıl bulsunlar insanlar, Hakâik hep dururken perde-pûş-i zulmet-i evhâm ?

Bir zaman vardı ya târîh-i mukaddes modası... Yeni yaptırdığı köşkün büyücek bir odası, Mutlaka eski tesâvîr ile ziynetlensin, Diye, ressam aratır hayli zaman bir zengin. Biri peydâ olarak, “Ben yaparım” der, kolunu Sıvayıp akşama varmaz, sekiz arşın salonu Sıvar amma ne sıvar! Sâhibi der:         – Usta, bu ne? Kıpkızıl bir boya çektin odanın her yerine! – Bu resim, askeri basmakta iken Fir’avn’ın , Bahr-i Ahmer yarılıp geçmesidir Mûsâ’nın. – Hani Mûsâ be adam?         – Çıkmış efendim karaya... – Fir’avun nerde?         – Boğulmuş.                 – Ya bu kan rengi boya? – Bahr-i Ahmer ay efendim, yeşil olmaz ya bu da! – Çok güzel levha imiş! Doğrusu şenlendi oda!

Ol kişinün yokdur yâri iş bu cihân zindân ana Dimesün kim ben şâdıyam ya şâdılık kandan ana