Bâb-ı dilber kim raḳîb olmış durur derbân aña Âsumândur ṣanki çıḳar gâh geh şeyṭân aña 'Âşıḳı dôlâb-veş her laḥẓa giryân itmegi Yâ o çarḫa ögredür yâ çarḫ-ı ser-gerdân aña Yâ Rab ol naḳş-ı cihân-ârâ nice maḥbûb olur Kim ḳalupdur kendü naḳḳâşı daḫi ḥayrân aña Perr-i tîrüñ ile ḳuş gibi uçardı fülk-i dil Lenger olmışdur velîkin âhenîn peyḳân aña Devr idüp öper mey-i telḫiyle la'lüñi ḳadeḥ Bu Mesîḥîye ne acı yutdurur devrân aña ------- Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilâtün / Fâilün

Gavgâ-yı vahdet-i uzatan Mevlevîleriz Pâzâr-ı kesret-i kapatan Mevlevîleriz Devrân-ı biribirine katan Mevlevîleriz Nâmûs u câhı çâha atan Mevlevîleriz Dünyâ-yı dûnu hîçe satan Mevlevîleriz

Vâizin söze başlamadan önce yaptığı giriş, Hazreti Peygamber’e dua ve salâvat kısmı: “Allah’a sığınırım, kovulmuş şeytandan. Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla başlarım. Allah ve melekleri Peygamber’e salât edip onun şânını yüceltmektedir.” (Kur’an, Ahzâb, 56); “Ey mü’minler, siz de ona salât ve selâm edin... Ey Allah’ım, o Ümmî Resûl’e, onun yakınlarına ve dostlarına selâm olsun; onların şanlarını yücelt.” اَوَلَمْ يَنْظُرُوا ف۪ي مَلَكُوتِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍۙ وَاَنْ عَسٰٓى اَنْ يَكُونَ قَدِ اقْتَرَبَ اَجَلُهُمْۚ فَبِاَيِّ حَد۪يثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ “Onlar, Allah’ın göklerdeki ve yerdeki hükümranlığını görmüyorlar mı?..” (Kur’an, A’râf, 185) Tutun da “zerre”lerinden, çıkın “sehâbiyye” Denen yığın yığın eşbâh-i âsûmâniye; Hülâsa, âlem-i imkânı devredin; o zaman Şühûda bağlı bir îmanla hükmeder vicdan: Ki hilkatin ne kadar şekli varsa: Ulvîsi, Kesîfi, müdriki, uzvîsi , gayr-ı uzvîsi ; Kemâl-i şevk ile mahkûmu aynı kânûnun... Bütün şu’ûn-i avâlim...

Vur pençe-i Âlî'deki şemşîr aşkina Gülbangı âsmânı tutan pîr aşkina Ey leşker-i müfettihü'l-ebvâb vur bugün Feth-i mübîni zâmin o tebşîr aşkina Vur deyr-i küfrün üstüne rekz-i hilâl içün Gelmiş bu şehsüvâr-i cihângîr aşkina Düşsün çelengi Rûm'un, eğilsün ser-i Firenk Vur Türk'ü gönderen yed-i takdîr aşkına Son savletinle vur ki açılsın bu sûrlar Fecr-i hücûm içindeki tekbîr aşkına

Bir âlem açan zaferlerin en genişi İstanbul fethi Tanrı'nın kutlu işi Gün doğmadan evvel o güzel sâatte On bin yiğidin büyük gedik'den girişi  İSTANBUL'U FETHEDEN YENİÇERİYE GAZEL Vur Pençe-i Âlî'deki şemşîr aşkına Gülbang-i âsmâni tutan pîr aşkına Ey leşker-i müfettihü'l-ebvâb vur bugün Feth-i mübîni zâmin o tebşîr aşkına Vur deyr-i küfrün üstüne rekz-i hilâl içün Gelmiş bu şehsüvâr-i cihângîr aşkına Düşsün çelengi Rûm'un, eğilsün ser-i Firenk Vur Türk'ü gönderen yed-i takdîr aşkına Son savletinle vur ki açılsın bu sûrlar Fecr-i hücûm içindeki tekbîr aşkına...

Sürüklerken tunçtan topu mandalar Geçilirken dağlar, tepeler düzler, Padişah ordunun seyrine dalar; Sancaklar, silahlar, atlar, öküzler... Padişah düşünür ordu akarken, Sevimli gözlerle selam alır kâh; İstanbul ufkuna doğru bakarken, Bir zafer hırsıyla güler padişah.

Kel ey millat, bir kun bir maslahat bilan qaror o‘lsun, Bu kundin o‘tgan ishlarga pushaymon birla or o‘lsun. Qilaylik bul kuni hayrat hama birdan qilib himmat, Jaholat cho‘l sahrosida minba’d sabzavor o‘lsun. Bu nodonlik biza qilmish edi to‘rt faslni qishdek, Jahonni zimistoni do‘nub fasli bahor o‘lsun. Ayashmay kumush-oltunni hamma boyonlar aslo, Solib dorilfununlar ham makotiblar hazor o‘lsun. O‘qushsun millat avlodi bizni doim duo aylab, Qilib tahsil ulumlarni fununa yaxshi yor o‘lsun. Ochayluk jami’atlar, ko‘b yig‘aylik ham inoyatlar, Ki toki yatim va bechora bekasg‘a mador o‘lsun. Necha chog‘lar bo‘lubdurkim, qochibmiz biz taraqqiydin, Bu kun bir iltifot birlan bu yo‘lg‘a bir guzor o‘lsun. Jaholat sassig‘i bizni hamisha behuzur etdi, Bu kun ilmning bo‘yi birlan dimog‘lar mushkibor o‘lsun. Bizning johilligimizni ko‘rib ul shod bo‘lganlar, Ko‘rib mashg‘uliyatimizni ilmg‘a sharmisor o‘lsun. Kimikim jur’at aylab, bul kalomlarg‘a amal qilsa, Jahonda ismi ani pahlavon nomdor o‘lsun. Bu ...

Sen pâydâr ol ki bu âlem gelür gider 'Işkun ırılmasun ki bu âdem gelür gider Sen sanma ki devâmı ola bu vücûdunun Zîrâ vücûd zâtuna dem dem gelür gider Bu dünyâ varlığını şuna benzedür gönül Ki subh-gâh vaktine şebnem gelür gider Her bir nefesde cân gelür ü yine hem çıhar Dem dem gözümden işbu yola dem gelür gider Hîç kimsenün bu dünyâda yohdur selâmeti İllâ hayâl-i yâr müsellem gelür gider ------------ Sen payidar ol ki, bu âlem gelir gider. Aşkın da sürekli olsun, zira insanoğlu gelir gider. Bu varlığının sürekli olacağını zannetme. Zira varlık senin özüne zaman zaman gelir gider. Gönül bu dünya varlığını şuna benzetir: Sanki çiy tanesi sabahleyin gelir gider. Can, her bir nefeste gelir ve yine çıkar gider. Gözümden bu yola zaman zaman kanlı gözyaşı dökülür. Hiç kimse için bu dünyada kurtuluş ve selamet yoktur. Ancak ve ancak yârin hayali esenlikle gelip gider.

Tanrım, kabahatım açık: Ben insanlara inandım. Onlarda Sen'den bir ışık, Yahut bir gölge var sandım. Nerden anlar, ne bilirdim, Çamur varmış cevherinde! Nasıl düşünebilirdim, Bunu Sen'in eserinde? İnansam da, aldansam da, Hepsi bir kapıya çıkar; Benim kalbimde, kafamda Yalnız senin ateşin var. Kulun olmak gururundan Başka nedir ki kusurum? Aydınlanarak nurundan Karanlıkta görüyorum.