Dolaş bâb-ı hükümette, bulursun yâd lazımsa, Mezâristâna git bir işde ancak dâd lazımsa. Terakki maksadınsa şimdi bir câsüs-i kâbus ol, Hafiyye nâmın olsun bir şerefli ad lazımsa… Büyükler evlerinden başka bin kârhane yaptırdı, Utanma, sen de bir meyhane yap irâd lazımsa Dilersen hoş geçirmek vaktini, gayet edebsiz ol, Bırak mazlumu, koş zâlim için imdâd lazımsa… (…)

Derd-i firakın ile düşeli sevdâ-yı meye Müptelâyım, deliyim, düşmüşüm esrâr-ı neye Feleğin kahpe başında paralansın parası Ben güzel sevmeye geldim, değil ekmek yemeye

“Ve Allah Âdemoğluna bir çift omuz daha verseydi, Yükler bu kadar ağır gelmez, Bel, beller böyle bükülmezdi. Haftanın sekizinci günü, Ayın beşinci haftası, Yılın on üçüncü ayı, Takvimlerin yazılmamış, yazılmayacak, Basılmamış, basılmayacak yapraklarında kaldı… Bu dünyada gerçeği söylemek ikinci dile bırakıldı. Ve ikinci dil yaratılmadı. Gerçeği duymaya, dinlemeye, tahammül gücünü Üçüncü kulağa bıraktılar. Üçüncü kulak yaratılmadı. Alkışlamaktan ve alkışlanmaktan hoşlananlar, İnsanın bir çift eli daha olmasını -Kim bilir- ne kadar isterlerdi! Fakat benim merakım -sadece- şu ki: Suratlarda üçüncü elin tokadı acaba nasıl şaklardı? “Bunlar olacak şey mi?” diyeceksiniz Bunları ancak altıncı ayağın tekmesini yiyenler düşünebilir. Belli ki siz yememişsiniz.”

Yalan mı essah mı bilemiyorum, Teröriste saray yapacaklarmış, Şeyimden uydurup söylemiyorum, Teröriste saray yapacaklarmış.. Şaka sanma şaka; olur mu olur, Gün gelir elbette divan kurulur, Melundan, hainden hesap sorulur, Teröriste saray yapacaklarmış. Kimin parasıyla, kimin puluyla, Hesap soracağız kanun yoluyla, Haberleştin mi hiç Tirebolu’yla, Teröriste saray yapacaklarmış. Bu nasıl bir cüret, nasıl cesaret, Sizlere mi kaldı koca memleket, Şehitlerin evi akarken hayret, Teröriste saray yapacaklarmış. Hiç tepki vermedik “önder” dediler, İmralı’ya heyet gönder dediler, İki tane koltuk; minder dediler, Teröriste saray yapacaklarmış. Manda yoğurduyla besleyecekler, El bebek, gül bebek süsleyecekler, Belki de deyyus’u everecekler, Teröriste saray yapacaklarmış. Yeter artık yeter; vallahi taştım, Boşa emek verdim, boşa çalıştım, Şaşmıyorum artık ben de alıştım, Teröriste saray yapacaklarmış. Hacıbey Özbay 30.03.2026

Ne ekâbir, ne ricalde, ne de bizde var huzur, Künyemiz yoksa da ayan ile meb’usta bizim. Onların bâb-ı sarayda, ……ken anası, Anamız ağladı sürgün ile mahbusta bizim..

  Kime sordumsa seni doğru cevap vermediler; Kimi "alçak", kimi "hırsız", kimi "deyyus" dediler... Künyeni almak için, partiye ettim telefon: Bizdeki kayda göre, şimdi o mebus dediler! ..