Yetik Ozan - Atmaca Uçurumu

Sarı Uygurların ardından

Orda, Kansu'daki o yalçın yarda

Bir aylak atmaca döner bunalır,

Yorulup diplere doğru ağar da

İnsan kokusuna konar bunalır.

Bir sarı karanlık bastı basacak,

Humma gibi sinsi, soluksuz, sıcak

Yılan deliğine gizlenen bıçak

Son diri ışıkta yanar bunalır.

Bir dilsiz gece tek tanığı günün,

Bakır yüreklerde paslanan kinin,

Kanlı gerçeğini örtünce Çin'in

Afyonlu düşüne iner, bunalır.

O düşte bir yıldız azar, açılır,

Beş ucundan kızıl hışım saçılır,

Yeryüzü bir haşhaş kadar küçülür,

Çizildikçe pınar pınar bunalır.

İnsanlığa yumak çapaklı gözler

Kara fenerlerle şeytanı izler,

Ölüm bayramınca maskeli yüzler

Çirkin gülüşlerde donar, bunalır.

Kötürüm dağlara çarpan kör yollar,

Sessizlik içinde boğulan göller,

Uçurum başında titreyen güller

O sonsuz düşüşü anar, bunalır.

Gerçek bu, sanmayın bir Çin masalı,

Beyaz güvercinler ürkek, tasalı,

Atmaca ağzında bir defne dalı

Kırılmış yerinden kanar, bunalır.