Ulu ulu günâhlarum yüz komadı bana Çalap Hiç kimse çâre kılmadı döndüm yine sana Çalap ‘Âlimlere sordum nedür dermân günâhlu derdüme Anlar dahı eyitdiler dermân ana yine Çalap Va‘de yitüp ölicegez ol sinleye varıcagaz Zebânîler gelicegez sen ‘inâyet eyle Çalap Zebânîler çün geleler beni yalınuz bulalar Bilmedügüm dil soralar sen yardım eylegil Çalap Gürde soralar bu sözi esirgemez anlar bizi Biz de sana tutduk yüzi sen esirge bizi Çalap Sensün bu benüm sultânum bu cânlar içinde cânum Çokdur benüm günâhlarum sen meded eylegil Çalap Uçmakdagı Hûrîleri geymiş anlar nûr tonları Ne bahtılu mü'minleri bize nasîb eyle Çalap Turmayup söylerem sözüm günâhuma göyner özüm Günâhlu Yûnus'un sözin sen kabûl eylegil Çalap    Müstef'ilün / Müstef'ilün / Müstef'ilün / Müstef'ilün

Yüce dağ başında duran güzeller Ne parlaşırsınız kar gibi gibi Sizin sevdanıza düştüm düşeli Yanıyor yüreğim kor gibi gibi Ak eline al kınalar yakarsın Mor beliği koluncuna dökersin Kaş altından melil melil bakarsın Azıcık da gönlün var gibi gibi Bülbülün figanı şol gonca güle Sineme vurdular bir azgın yara Çaldım cırnağımı getirdim ele Çekinme sevdiğim tor gibi gibi Her gelip geçeni aşık sanırsın Aşık olsan ataşıma yanarsın Her ne dersem yüzün öte dönersin Bir başka sevdiğin var gibi gibi Karac'oğlan der ya ben ne derim İkrar verdim ikrarımı güderim Sabah bir gün burda kalmaz giderim Gel gitme sevdiğim der gibi gibi

Dunyo ekan… Ishq degan savdo Bormi faqat mening boshimda?! Kimni etmas bu ko‘ngil shaydo, Kim she’r yozmas mening yoshimda?! Sevgi ilk bor tushdi-yu qalbga Hayotimning bo‘ldi mazmuni. U qo‘limga tutqazib qalam, Ko‘zlarimdan oldi uyquni. Oldi butun fikru xayolim, Ketdi dildan orom, halovat. Sevgi butun borimni olib, She’r zavqini qoldirdi faqat. Borliq olam ko‘zimga ming-ming Go‘zallikka to‘lib ko‘rindi. Gullar menga oshiq bulbulning She’r daftari bo‘lib ko‘rindi… Ayb etmangiz, Do‘stlar bu savdo Bormi faqat mening boshimda? Kimni etmas bu ko‘ngil shaydo, Kim she’r yozmas mening yoshimda?!

       Okumak enginlere açılmaktır, yazmak da zihnimizden geçenleri oyun hamuru gibi kıvamına sokmaktır. İnsan soysal bir varlık, hatta felsefî düşünürlere göre “insan = düşünen bir hayvan” olarak tanımlanmış. Atalarımız: “Söz uçar, yazı kalır.” der. Sözlü ifade, yazılı ifadeden önce geldi kültürümüze. Ağzımızdan çıkan agucuklar ve harf çağrışımlarıyla konuşmaya başladık. Kalın motor becerilerimizin ardından ince motor aktivitelerimizle harekete geçerek düşünen beynimizi faal kılıp beyin jimnastiği yaptık. Düşüncelerimiz ile kalem tutan elimiz kardeş oldu ve hayaller zamanla kâğıda geçirilince kıvamını buldu. Kur’ân-ı Kerim ’in “İkra! (Oku)!” emriyle okuma dünyamıza yol aldık. Yazmak konusunda ünlüler ne demiş? Başarılı ünlülere, işinin ehli yazarlarımıza, mucitlerimize, sanatçılarımıza dair güzel özdeyişler vardır. Kimi zaman bir takvim yaprağında, otobüs durağında, duvar yazısında, okulda, iş ortamında, kitaplarda, hatıra defterlerinde ansızın ünlülerimiz...

Serimde yine bir dâğ-ı heves bağrımda bâşım var Cebîni mâha dest-i redd urur bir ser-tırâşım var Bi-hamdillah ki satl-ı dil-keşinden nem kalır hâlî O zülfün bend-i zencîrindeyim çeşmimde yaşım var Ne havf eylersin ey dil sırr-ı 'aşkın inkişâfından Benim ol gamze gibi mu?temed bir râz-dâşım var Keser dermânımı her bir bakışda tîr-i müjgânı Aceb kim dürre-i gamla helâk oldum telâşım var Nedîmâ nâmını mümkin mi nakş ey nevk-i tîğ-i âh Dil-i yâr adlı bir elmâsdan kıymetli taşım var ------------------- sertıraş: Berber

Yine mahmur gözlüm uykudan kalkmış Dedim buluşalım dedi ki yok yok Taramış kakülü gerdana salmış Dedim bölüşelim dedi ki yok yok Dedim selvi nedir dedi boyumdur Dedim bu güzellik dedi soyumdur Dedim bu cilveler dedi huyumdur Dedim gülüşelim dedi ki yok yok Dedim ağ libaslar dedi eğnimde Dedim altın gerdan dedi boynumda Dedim ağ memeler dedi koynumda Dedim bölüşelim dedi ki yok yok Dedim Erzurum nen dedi yolumdur Dedim Diyarbekir dedi ilimdir Dedim Aşık Ömer dedi kulumdur Dedim dolaşalım dedi ki yok yok

Elâ gözlerini sevdiğim dilber Salınıp geldiğin yollar öğünsün Ne güzel yaratmış seni Yaradan İnce belin saran kollar öğünsün. Aman, hey eğlencem, gel yine aman Yok mudur zerrece göğsünde iman Soyunup koynuma girdiğin zaman Göğsünü okşayan eller öğünsün. Bir melek nesli mi vardır soyunda Hak nazarım kaldı selvi boyunda. Ol günlerde, bahar bayram ayında Üstüne gölge olan dallar öğünsün. Gevheri yârinin gülleri aktır Var yürü yüzüne perdeler döktür Bilemem sevdiğim, akranın yoktur Zülfüne dokunan yeller öğünsün...

Turkiy xalqlar adabiyotida mushtarak janrlar oz emas. Ulardan biri tuyuqdir. Tuyuq haqidagi ilmiy tadqiqotlar ancha katta salmoqni tashkil etadi. Bu borada N.Mallayev, A.P.Qayumov, A.Hayitmetov, B.Valixo‘jayev, X.Korogli, Hodi Zarif, I.V.Stebleva, R.Orzibekov, Yo.Ishoqov, B.To‘xliyev singari taniqli mutaxassislar jiddiy kashfiyotlari bilan e’tirof etilgan. A.Bagirov esa, tuyuq janrining turkiy xalqlar adabiyotidagi genezisi va poetikasiga oid fundamental tadqiqotni amalga oshirgan.

Bizim Cemîle Ferîde’yle bir sabah gelerek, “Unutma beybaba, akşam birer hotozlu bebek, Getir, kuzum...” dediler. Ben de kızların keyfi Kırılmasın diye reddetmedim şu teklîfi. Kiraz dudaklı, üzüm gözlü, inci dişli, iki Edâlı yosma getirdim. Aman o akşamki, Sevinme hâlini bir görmeliydi yavruların! Durup oturmadılar hiç, dedim: “Yatın da yarın, Bütün gün oynayınız...” Nerde! Kim yatar? O gece, -Yemekte sızmaya me’lûf olan- Ferîde’mce, Kabûl olunmayacak söz olursa, yatmaktı. Yatar mı hiç? O nasıl hisli bir yumurcaktı. Ferîde’nin yaşı beş yok; Cemîle’ninki yedi; Şu var ki, abla hanım pek hanım tavırlı idi. Büyük kız oynadı bir parça, sonradan yattı; Küçük sabaha kadar hep bebeğini hoplattı. Ne ninniden alıyormuş, ne öyle hoppaladan... “Işıl ışıl bakıyor â! Bebek değil, afacan!” Sabâha karşı tükenmiş mecâli yavrucuğun: Mışıl mışıl uyuyor... Değmeyin aman uyusun. Benim bulunmadığım bir zamanda kız uyanır; Bebeğ uyutmak için evde üç saat kapanır. – Aman da pek yaramaz, uyku sıçramış başına. B...

  Az ə rbaycanın görk ə mli yazıçısı, dramaturqu, jurnalisti, ictimai xadimi, "Molla N ə sr ə ddin" jurnalının qurucusu olan C ə lil M ə mm ə dquluzad ə Az ə rbaycanın ə n q ə dim ş ə h ə rl ə rind ə n olan Naxçıvan ş ə h ə rind ə 1869-cu ild ə anadan olmuşdur. C ə lil M ə mm ə dquluzad ə Az ə rbaycan ə d ə biyyatı tarixind ə yazıçı v ə jurnalist kimi xüsusi bir iz buraxmış ə dibdir. C ə lil M ə mm ə dquluzad ə Az ə rbaycanda, el ə c ə d ə Yaxın Ş ə rqd ə "Molla N ə sr ə ddin" jurnalı il ə satirik jurnalistikanın ə sasını qoydu. C ə lil M ə mm ə dquluzad ə publisistikası, n ə sr v ə dram ə s ə rl ə ri il ə Az ə rbaycan ə d ə biyyatını h ə m m ə zmunca, h ə m d ə formaca da z ə nginl ə şdirmişdir. C ə lil M ə mm ə dquluzad ə nin  "Poçt qutusu", "Usta Zeynal", "İranda hürriyyət", "Quzu", "Dəllək", "Rus qızı", "Kişmiş oyunu", "Zırrama", "Molla Fəzləli", "Xanı...