Ayaklarda kalur sünbül o zülf-i nîm-tâbâsâ Saçuñla bahs iderse başa çıkmaz müşg-i nâbâsâ Hevâñ içre ezel bir sadme urdı sarsar-ı âhum Döner dûlâb-ı çarh ol dem bu demdür âsiyâbâsâ Derûnuñ pür-ma’ârif hem-nişînüñ merd-i ‘ârif kıl Açılma ey yüzi gül şahs-ı nâ-dâna kitâbâsâ Kemânçe şekline girdüm elinde mutrib-i ‘aşkuñ Keş-â-keşden halâs olmaz dahı sînem rebâbâsâ Zer-efşân ol kef-i ihsân ile seyr eyle ‘âlemde Cihân-gerd ü cevân-merd-i cihân ol âfitâbâsâ Yüzüm üzre kadem basmaz cefâ vü cevrden geçmez Yolında kıldugumdan n’oldı ben cismüm türâbâsâ Tutarken câmı nâşî gelse tâc ü günbed altında Mey-i gül-rengi pinhân eyle ey sûfî habâbâsâ Hasûduñ dürd-i derdin çekme ey Bâkî bu bezm içre Nedîmüñ yâr-ı hoş-meşreb gerek câm-ı şarâbâsâ ----------- Mefâ’îlün / mefâ’îlün / mefâ’îlün / mefâ’îlün
İnsan bir emirle gelir dünyaya,
Gün gibi tükenir ömür dediğin.
Serpilir açılır düşer sevdaya,
Gün gibi tükenir ömür dediğin.
Her geçen gün ömre ömür biçilir,
İstasyonlar birer birer geçilir,
Yaşlanınca akla kara seçilir,
Gün gibi tükenir ömür dediğin.
Bazen gönül düşler gibi yorulur,
Bazen ömür kavlar gibi savrulur,
Bazen çöldür yanar gibi kavrulur,
Gün gibi tükenir ömür dediğin.
Gençlikte parlaktır gözün karası,
Yürekte yanmaktır özün yarası,
Sonra ah etmektir sözün sırası,
Gün gibi tükenir ömür dediğin.
Gün olur yokuşta dizleri tutmaz,
Gün olur acılar uyku uyutmaz,
Gün olur umutlar elini tutmaz,
Gün gibi tükenir ömür dediğin.
Yorumlar
Yorum Gönder