Sa’âdet ile nedîm olalı peder Hâna Ne mercümek görür oldı gözüm ne tarhana Züğürtlük âfetüm oldı ‘aceb midür itsem Peder gibi buradan ben de ‘arz-ı cer Hâna Eger müsâ’ade itmezse bir tulum yağa İki tulum kımız olsun nedür zarar Hâna Buna da hısset olur mı ki günde bin Tatar Tulum tulum kumuzı pîşkeş çeker Hâna Peder de mi ‘aceb imsâk Hânda mı bilmem Nezâket ile bunı kim su’âl eder Hâna Peder degül bu belâ-yı siyehdür başuma Sözüm yirinde n’ola güç gelürse ger Hâna Benüm züğürtlük ile ellerüm taş altında Müzahrefâtun o dürr ü güher satar Hâna Ben ıztırâb ile bunda semâ’a girmede ol Dü beyt okur nağamât ile def çalar Hâne Zügürd olursam olaydım ne çâre kâ’il idüm Olaydı baş sokacak denlü muhtasar hâne Hudâ bilür ki sözüm serteser hakîkatdür Baş ağrıdur der isem lîk serbeser Hâne O demde kim peder-i nâbekâr-ı sifle-nihâd Beni garîb koyup oldı hem-sefer Hâna İki kasîde komışdı ekâbiri cer içün Anunla toldı yine şehr içi...
Eşyayı tanırken hepimiz sâde dışından
Esrarına yol bulduk onun anlatışından.
Cemşîd eli dökmüşse nasıl cama sabûhu,
Mânâyı odur lâfza koyan, maddeye ruhu.
Bir mucizenin lûtfuna ermiş gibi, yer yer.
Can buldu asâsiyle dokundukça şekiller:
Bülbüldeki sevdayı sezip güldeki hüsnü
Nakşetti onun kudreti dünyâya ledünnü.
Her şekle hulul ettiği gündenberi bir can,
Pervanede âşık görünür, şulede canan.
Şâir kanı gezmiş gibi mermer damarında,
Hülyalar uçar heykelin âmâ nazarında,
Şi'rinde hayâl etmese endamını yârin,
Yalnız baş uçundaydı güzel servi mezarın
Gün geldi hayât ufkunu dar buldu cihanda,
At sürdü şeref mülküne Fâtih'le bir anda,
Gün geldi Muhammed'le nebî hâline girdi,
Gök perdenin ardında ne sır varsa belirdi.
Onlar ki beşer hayrına doğmuş, yaşamışlar,
Onlardan eserdir bu duyuşlar, bu dalışlar...
Onlar ki yanan fecr idiler dağda, denizde,
Her manzara onlardan akistir içimizde...
Onlar ki bugün gökte birer kasra çekildi,
Devrinde fakat hangisi mes'ûd olabildi?
Varsın seni ömrünce azabın kolu sarsın
Şâir! Sen üzüldükçe ve öldükçe yaşarsın!

Yorumlar
Yorum Gönder